Alweer een blogstop?

pauzeknop

Alweer een blogstop?

 Ja, daar ziet het wel naar uit. De stop heeft te maken met het schrijfexperiment waarmee ik begon op 18 november van dit jaar: het ‘vertalen’ van mijn roman Losgelaten  van proza naar poëzie. Sinds die datum schreef ik al 66 strofen van 4 regels die ik in elf blokjes van zes op dit weblog publiceerde.

 Het schrijven ervan, het zoeken naar het juiste ritme en rijm, bleek mij veel plezier en voldoening te geven en al gauw nam ik het besluit om dit experiment te wijzigen in een voornemen om het hele boek in dichtvorm te gaan creëren.  

 Op zeker moment werd mij geadviseerd het publiceren op mijn weblog te stoppen en een uitgever te zoeken om het idee samen verder te ontwikkelen. Ik kreeg bovendien na wat oproepen op Twitter en op mijn weblog contact met een professionele illustrator die voeling had met het onderwerp en mijn tekst eventueel met haar werk zou willen verfraaien.

Sindsdien zijn we op zoek naar een uitgever die brood ziet in een dergelijk project. Omdat poëzie in Nederland moeilijk verkoopbaar is, is het nog zeer de vraag of dat zal lukken, maar wie niet waagt…

 Om mijn kruit niet voortijdig te verschieten, stop ik daarom per direct met het publiceren van blokjes van zes op dit weblog. Omdat het heel veel tijd zal vergen om 180 bladzijden proza om te zetten in poëzie wil ik mij daar op concentreren en gaat mijn weblog voorlopig weer op de pauze-stand. 

 Wie de eerste 66 strofen (en nog 6 nieuwe als extra bonus 🙂 ) in één ruk wil lezen – hier volgen ze:

(update 18-1-2017: 300 strofen klaar. Nog  ca. 2000 strofen te schrijven)

(update 7–2–2017: 400 strofen klaar. Nog  ca. 1900 strofen te schrijven)

                                   .

losgelaten in dichtvorm

.

hoofdstuk 1

Er zit op een verveloos bankje,

verhit, maar toch mak als een lam,

voorzien van een boek en een drankje,

een piekfijn geklede madame.

.

Na dagenlang stormwind en regen

schijnt eindelijk weer eens de zon

en kan zij zich sexy bewegen

in weinig meer dan een japon.

.

Eerst heeft ze een poosje gelezen,

werd toen afgeleid door een man

– het soort dat er echt wel mag wezen –

waar ken ze die kerel toch van?

.

Een paar bankjes verder gezeten,

ontspannen, bedachtzaam, bedaard,

heeft hij daar een broodje gegeten

en is nu verdiept in een kaart.

.

Als slapende hond aan zijn voeten,

een rugzak van reuzenformaat.

Zal zij hem gewoonweg begroeten,

of is dat wat al te kordaat?

.

Ze schat heel voorzichtig haar kansen,

bekijkt keer op keer zijn profiel,

in ’t zuiden van la douce France,

Grenoble nabij Centre Ville.

.

Begrensd door een vierkant van straten,

in ‘n park in die prachtige stad,

houdt zij deze man in de gaten –

heeft zij ooit met hem iets gehad?

.

‘t Is veertien augustus, een dinsdag,

siësta, in ’t park vindt men rust,

een vrolijke groet of een glimlach,

veel werkers op zonlicht belust.

.

De bankjes vol etende mensen,

een liefdevol stel jong en fris,

wat meer kan ze eigenlijk wensen,

wat maakt het ook uit wie hij is.

.

Ze kan hem maar beter vergeten,

neemt aarz’lend haar boek weer ter hand.

Of zal ze nu eerst wat gaan eten?

Opnieuw gluurt ze naar de passant.

.

Hij bukt zich vermoeid naar zijn rugzak

en bergt, als een kip zonder kop,

zijn landkaarten weg in een voorvak,

en staat dan wat aarzelend op.

.

Alsof ze er om heeft gebeden,

komt eind’lijk zijn naam op haar tong.

‘t Is Robert, zo lang al geleden –

toen was hij nog aaibaar en jong.

.

Geestdriftig begint ze te rennen.

‘Hé Robert, hé Rob, kom eens hier!’

Hij lijkt haar nu ook te herkennen –

zijn houding wordt plotseling fier.

.

Voordat hij een handdruk kan geven,

omarmt zij hem warm en spontaan.

Hij toont zich al net zo gedreven

en trekt haar dicht tegen zich aan.

.

hoofdstuk 2

.

Zijn mond staat op een en al glimlach,

zijn hartslag wordt hyperactief.

Ze voelt net zoals ze eruitziet,

bekoorlijk en warm en heel lief.

.

Haar gastvrije lijf doet hem dorsten

naar meer van haar weelde, maar door

de druk van haar buik en haar borsten,

gaat langzaam de onschuld teloor.

.

De lust heeft zijn paadje gevonden

er vult zich vol vlijt met zijn bloed.

Het groeit en het klopt onomwonden

en zet ook zijn hoofd in een gloed.

.

Snel doet hij een stapje terzijde,

verbroken de intimiteit.

Door zich van die drift te bevrijden,

voorkomt hij hier gêne en spijt.

.

Verheugd blijft hij naar haar staan staren.

Het is onbetwist eersteklas,

dat zij na zo’n groot aantal jaren,

gewoonweg nog wist wie hij was.

.

‘Dag Robert’, zegt zij loom en luchtig,

alsof ze ’m nog pás heeft ontmoet.

‘Hai Saskia’, klinkt het dweepzuchtig.

‘Wat heb je me hemels begroet.

.

Hoe lang is het trouwens geleden

dat ik jou voor ’t laatst heb gezien?

Hoe ver ligt dat al in ’t verleden?

Zo’n twintigtal jaren misschien?’

.

Ze grimast heel even afwijzend.

‘Loop daar nou maar niet mee te koop.

De tijd gaat’, vervolgt ze misprijzend,

 ‘al hard zat met mij aan de loop.’

.

Hij haast zich om dat te ontkennen,

‘Aan jou is dat amper te zien.

Zag jou als een veulen hier rennen,

zo rank als een hert bovendien.’

.

‘Je had me niet eens in de gaten’,

zegt Saskia daarop subiet.

‘Hoewel we hier best wel lang zaten,

herkende je míj stomweg niet.’

.

‘Hoe kon ik jou hier nou verwachten’,

verdedigt hij zich vliegensvlug,

om zo haar verwijt te verzachten,

maar zij kaatst de bal al terug.

.

‘Dat kan ik van jou ook wel zeggen,

maar ik keek iets beter dan jij,

dus hoef je mij niets uit te leggen,

kijk liever eens écht goed naar mij.’

.

Ze doet achterwaarts een paar stappen

en trekt een uitdagend gezicht.           

Echt kíjken, bedenkt hij, geen grappen,

dat is hij wel aan haar verplicht.

.

Verlegen met die situatie,

gaat langzaam zijn vorsende blik,

naar Saskia’s lijf zo vol gratie.

Ze glimlacht hem toe, geeft geen kik.

.

 Hij monstert voorzichtig haar lijnen,

langs voeten en benen omhoog,

tot heup, buik en borsten verschijnen,

daar stokt onvermijd’lijk zijn oog.

.

Zijn blik wordt heel even gevangen,

misschien een seconde of twee.

Er blijkt een groen steentje te hangen,

in ’t bed van haar decolleté.

.

Haar boezem is altijd nog stevig,

zo stelt Robert moeiteloos vast.

Aan krimp noch verval onderhevig,

bedenkt hij niet al te gepast.

.

Nog altijd vindt hij haar opwindend,

collega van zo lang gelee.

Die robe is echt oogverblindend,

maar maakt haar toch ook wel blasé.

.

Memories van lust en verleiding,

ze borrelen plots in hem op.

Verborgen, maar tuk op bevrijding,

gaat nogmaals zijn hart in galop.

.

Terug naar dat fraaie verleden,

ze was nog slechts achttien jaar jong.

Toen was er een noodzaak noch reden

dat hij naar haar harteklop dong,

.

maar nu is zijn leven heel anders,

geen stiekem gedoe in de nacht.

Het lot met zijn kromme meanders

heeft eerlijke vrijheid gebracht.

.

Doch Saskia kan dat niet weten,

voor haar is hij strikt monogaam,

die enkel maar thuis wenst te eten,

gevrijwaard van iedere blaam.

.

Zijn huw’lijk dat stuk is gelopen,

zelfs dat is voor haar nog geen feit,

laat staan zijn relatie, zo open,

de vrijheid die hij nu belijdt.

.

Onkundig van zijn nieuwe normen

kijkt zij hem beschuldigend aan.

Zijn blik op haar vrouw’lijke vormen

is haar zo te zien niet ontgaan.

.

‘Precies in de kleur van mijn ogen,  

dat steentje’, zegt zij in mineur.

‘Wat leuk zeg’, doet hij opgetogen,

maar toch krijgt hij langzaam een kleur.

.

hoofdstuk 3

.

Dat Robert nog altijd kan blozen,

precies zoals jaren gelee.

Verlegen, is haar diagnose –

misschien valt hij toch nog wel mee.

.

Dan vat ze de werk’lijke reden –

natuurlijk is Robert verbaasd.

Haar jurkje, zo laag uitgesneden,

heeft hem ongetwijfeld verdwaasd.

.

Haar kapsel, haar schoenen met hakken,

haar zilveren knopjes, make-up,

geen spijkerbroek, niks hemd met zakken,

hij ziet haar nu vast als een yup.

.

Destijds in hun samenwerkjaren

was zij niet zo deftig en chic,

toen had ze een wilde bos haren

 getemd met een stuk elastiek.

.

‘En Robert’, lacht Saskia plagend,

‘herken je mij nú dan weer wel?’

‘Je bent’, zegt hij speels en behagend,

‘nog altijd heel mooi lief en fel.’

.

‘Je kan het nog altijd fraai zeggen’,

klinkt Saskia danig gestreeld.

‘Maar hoe denk je míj uit te leggen

 wat jíj hier in feite verbeeldt?

.

Die rugzak, man wát een bagage.

Ben jij echt zo’n oersterke vent?’

‘Da’s nodig voor al mijn foerage,

mijn slaapzak, mijn matje, mijn tent.’

.

Hij wijst naar de bergen in ’t westen.

‘Daar ligt mijn uiteindelijk doel.

Ik werk mij niet graag in de nesten,

vandaar heel die bliksemse boel.’

.

Een giftige afgunst komt boven –

dan gaat hij dus naar de Vercors,

plateau met zijn richels en kloven,

ze ziet zich al in dat decor.

.

Een zwerftocht daar hoog in die bergen,

te voet door de ruige natuur.

Het zou van haar krachten veel vergen,

maar’t lijkt haar een pracht avontuur.

.

‘Hoe ben je hier trouwens gekomen?’

Hij lacht, ‘Nou gewoon met de bus.

De Eurolines heb ik genomen –

low budget en ook lekker knus.

.

Ben gisteren laat in de middag

vertrokken vanuit Amsterdam.

De zeer lange zit heeft zijn weerslag,

dus nu ben ik moe stijf en stram.

.

Ik was in Grenoble rond tienen,

heb eten gekocht en een kaart

en appels en een nectarine,

en ook nog wat water vergaard.

.

En kaas en wat stokbrood gegeten.’

Ze knikt, ‘ja dat heb ik gezien.

Vertrek je nu écht’, wil ze weten,

‘hoe lang blijf je weg’, bovendien.

.

‘Van nu af zo’n vier à vijf weken,

dat luistert bij mij niet zo nauw.’

‘Dat heb je wel aardig bekeken,

maar wáárom niet saam met je vrouw?’

.

hoofdstuk 4

.

Haar vraag doet hem heel even dralen.

Zij heeft van zijn scheiding geen weet.

Moet hij haar daar over verhalen,

terwijl het er niets meer toe deed?

.

Als hij haar dat nu gaat vertellen,

dan komt ook het heden aan bod

– zijn open relatie met Ellen –

en ook over Floor, oh mijn god…

.

als hij niet een paar dagen eerder

de eerlijkheid toe was gedaan,

dan was hij geen eenzaam kampeerder,

maar had hij met Floor hier gestaan.

.

Op ’t laatste moment afgeblazen,

een lang en tijdrovend verhaal.

Dat kan niet in twee of drie frasen,

dan klinkt het waarschijnlijk banaal.

.

Ze zal zo’n verhaal niet geloven,

zijn deugdzaam verleden ten spijt,

en wíe weet zal zij daarenboven

zelfs denken dat hij haar verleidt.

.

Hij moet er maar niet over praten,

zijn vrije relatie incluis,

dus zegt hij haar quasi gelaten:

‘Mijn vrouw blijft gewoon lekker thuis.’

.

En daarbij wil Robert het laten,

geen zin in een te lang verhaal.

Zijn tijd niet verdoen met zulk praten.

Verzwijgen is dan toch legaal?

.

Zijn blik glijdt opnieuw naar haar outfit.

Zo is hij haar echt niet gewend.

Die sieraden, opmaak en haarsnit,

allicht heeft hij haar niet herkend.

.

Haar oren met zilveren knopjes,

is dit nu zijn vroegere vlam?

Ze lijkt met zichzelf in haar nopjes

die fraai opgedirkte madame.

.

Zit diep in die metamorfose

zijn stoere collega verstopt?

Een wildebras onder narcose?

Of is die voor altijd verpopt?

.

‘Zit jíj thuis soms in de problemen?’

vraagt Saskia hem met een lach,

maar hij laat zich niet door haar framen

en gaat al gelijk overstag.

.

‘Integendeel’, zegt hij ontspannen,

‘maar jij – ben jij hier en vacance?

Vertel me eens – wat zijn je plannen?

Of wóón je wellicht in la France?

.

Want jij zal hier vast niet kamperen;

te chic voor een camper of tent.’

‘Ik hóef lekker niet te creperen.

Ik huis in een appartement.’

.

Hij glimlacht. ‘Verklaar je eens nader.

Hoe raakte je hier dan verzeild?’

‘Ik woon in de flat van mijn vader’,

zo antwoordt ze hem onverwijld.

.

‘Hij werkte tot zijn pensionering

op ’t lab bij het CNRS.

Hij kreeg er veel lof en waardering

en sprong daar voor mij op de bres.

.

Zo kreeg ik een paar jaar geleden

een job bij datzelfde bedrijf.

Zie hier dus de simpele reden

waarom ’k in Grenoble verblijf.’

.

‘Wat kan jij’, vraagt Robert verwonderd,

‘nou doen op un laboratoire?

Loopt daar dan de boel niet in’t honderd?

Vindt men ongeschoold geen bezwaar?’

.

‘De opdracht van mijn principalen’,

zo houdt zij hem glunderend voor,

‘is tolken, en teksten vertalen –

als oproepkracht op hun kantoor.

.

©Harrij Smit

Dwingeloo

 .

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub.

Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

 

Geplaatst in gedachten, gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 24 reacties

en daarbij…

losgelaten-11

en daarbij wil Robert het laten

.

en daarbij wil Robert het laten

geen zin in een te lang verhaal

zijn tijd niet verdoen met zulk praten

verzwijgen is dan toch legaal?

.

zijn blik glijdt opnieuw naar haar outfit

zo is hij haar echt niet gewend

die sieraden opmaak en haarsnit

allicht heeft hij haar niet herkend

.

haar oren met zilveren knopjes

is dit nu zijn vroegere vlam?

ze lijkt met zichzelf in haar nopjes

die fraai opgedirkte madame

.

zit diep in die metamorfose

zijn stoere collega verstopt?

een wildebras onder narcose?

of is die voor altijd verpopt?

.

zit jíj thuis soms in de problemen?

vraagt Saskia hem met een lach

maar hij laat zich niet door haar framen

en gaat bliksemsnel overstag

.

integendeel zegt hij ontspannen,

maar jij – ben jij hier en vacance?

vertel me eens – wat zijn je plannen?

of wóón je wellicht in la France?

.

©Harrij Smit

.

dit was aflevering 11 van Losgelaten in dichtvorm

vorige aflevering: klik hier

eerste aflevering:  klik hier

volgende aflevering: klik hier

 

Zoals je misschien weet, heb ik enkele boeken geschreven met polyamorie  als thema. In november 2016 ben ik begonnen om mijn eerste boek – Losgelaten – in poëzie om te zetten.

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub.

Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

Ben je amateur tekenaar / illustrator en zou je de voorgaande afleveringen en de afleveringen die ik nog wil schrijven van illustraties willen voorzien? Klik hier.

Geplaatst in gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie | Tags: , , , , , , | 2 reacties

haar vraag…

 losgelaten-10

haar vraag doet hem heel even dralen
*

haar vraag doet hem heel even dralen

zij heeft van zijn scheiding geen weet

moet hij haar daar over verhalen

terwijl het er niets meer toe deed?

.

als hij haar dat nu gaat vertellen

dan komt ook het heden aan bod

zijn open relatie met Ellen

en ook over Floor, oh mijn god…

.

als hij niet een paar dagen eerder

de eerlijkheid toe was gedaan

dan was hij geen eenzaam kampeerder

maar had hij met Floor hier gestaan

.

op ’t laatste moment afgeblazen

een lang en tijdrovend verhaal

dat kan niet in twee of drie frasen

dan klinkt het waarschijnlijk banaal

.

ze zal zo’n verhaal niet geloven

zijn deugdzaam verleden ten spijt

ja wíe weet zal zij daarenboven

zelfs denken dat hij haar verleidt

.

hij moet er maar niet over praten

zijn vrije relatie incluis

dus zegt hij haat quasi gelaten

mijn vrouw blijft gewoon lekker thuis

.

©Harrij Smit

.

 dit was aflevering 10 van Losgelaten in dichtvorm

vorige aflevering: klik hier

eerste aflevering:  klik hier

volgende aflevering: klik hier

 

Zoals je misschien weet, heb ik enkele boeken geschreven met polyamorie  als thema. In november 2016 ben ik begonnen om mijn eerste boek – Losgelaten – in poëzie om te zetten.

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub.

Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

Ben je amateur tekenaar / illustrator en zou je de voorgaande afleveringen en de afleveringen die ik nog wil schrijven van illustraties willen voorzien? Klik hier.

Geplaatst in gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 8 reacties

een zwerftocht…

eurolines

screenshot

een zwerftocht daar hoog in de bergen

*

een zwerftocht daar hoog in die bergen

te voet door de ruige natuur

het zou van haar krachten veel vergen

maar ’t lijkt haar een pracht avontuur

.

hoe ben je hier trouwens gekomen?

hij lacht, nou gewoon met de bus

de Eurolines heb ik genomen

low budget maar toch lekker knus

.

ben gisteren laat in de middag

vertrokken vanuit Amsterdam

de zeer lange zit heeft zijn weerslag

dus nu ben ik moe stijf en stram

.

was hier in Grenoble rond tienen

heb eten gekocht en een kaart

en appels en een nectarine

belandde toen hier, heel bedaard

.

heb kaas en wat stokbrood gegeten

ze knikt ja dat heb ik gezien

vertrek je nu écht wil ze weten

hoe lang blijf je weg, bovendien

.

van nu af zo’n vier à vijf weken

dat luistert bij mij niet zo nauw

dat heb je zegt zij goed bekeken

maar wáárom niet saam met je vrouw?

.

 ©Harrij Smit

.

dit was aflevering 9 van Losgelaten in dichtvorm

vorige aflevering: klik hier

eerste aflevering:  klik hier

volgende aflevering: klik hier

 

Zoals je misschien weet, heb ik enkele boeken geschreven met polyamorie  als thema. In november, 2016 ben ik begonnen om mijn eerste boek – Losgelaten – in poëzie om te zetten. 

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub. Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

Ben je amateur tekenaar / illustrator en zou je de voorgaande afleveringen en de afleveringen die ik nog wil schrijven van een illustratie willen voorzien? Klik hier.

Geplaatst in Geen categorie, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie | Tags: , , , , , , , , , , , , | 6 reacties

destijds…

losgelaten-8-vercors

Vercors – Frankrijk (screenshot)

destijds in hun samenwerkjaren

*

destijds in hun samenwerkjaren

was zij niet zo deftig en chic

toen had ze een wilde bos haren

 getemd met een stuk elastiek

.

en Robert zo vraagt ze hem plagend

herken je mij nú dan weer wel?

je bent, zegt hij, speels en behagend

nog altijd heel mooi lief en fel

.

je kan het nog altijd fraai zeggen

klinkt Saskia danig gestreeld

maar hoe denk je míj uit te leggen

 wat jíj hier in feite verbeeldt?

.

die rugzak, man wát een bagage

ben jij echt zo’n oersterke vent?

hij lacht, dat is voor mijn foerage

mijn slaapzak mijn matje mijn tent

.

gebaart naar de bergen in’t westen

daar ligt mijn uiteindelijk doel

ik werk mij niet graag in de nesten

vandaar heel die bliksemse boel

.

een giftige afgunst komt boven

dan gaat hij dus naar de Vercors

plateau met zijn richels en kloven

ze ziet zich al in dat decor

.

©Harrij Smit

.

dit was aflevering 8 van Losgelaten in dichtvorm

vorige aflevering: klik hier

eerste aflevering:  klik hier

volgende aflevering: klik hier

Zoals je misschien weet, heb ik enkele boeken geschreven met polyamorie  als thema. In november, 2016 ben ik begonnen om mijn eerste boek – Losgelaten – in poëzie om te zetten. 

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub. Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

Ben je amateur tekenaar / illustrator en zou je de voorgaande afleveringen en de afleveringen die ik nog wil schrijven van een illustratie willen voorzien? Klik hier.

Geplaatst in gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie | Tags: , , , , , , , , , , , | 9 reacties

de meester en zijn slaven?

stoomboot

screenshot

de meester en zijn slaven?

.

ik heb een frisse neus gehaald

een stukje langs de vaart

daar lag een schip vol gekke clowns

een blanke met een baard

 

de witte was verkleed als Sint

zijn roepnaam Nicolaas

de clowntjes waren bont gekleed

hun soortnaam Pieterbaas

 

die Pieten bleken blank en blond

geboren in ons land

met schmink en roet gecamoufleerd

wat was daar aan de hand?

 

een meute mensen zong verblijd

van Sint en van zijn knecht

het beeld van Meester en zijn slaaf

kwam heel mooi tot zijn recht

 

en ja als je ook eeuwen lang

in handel hebt gezeten

waar zwarte mensen onder dwang

als slaven moesten zweten

 

dan denk je gauw dat jij wel weet

hoe zwarte mensen zijn

die rol als knecht van blanke Sint

dat vinden ‘ze’ juist fijn! 

 

we hebben ze met ruw geweld

van land en lief beroofd

veel later zijn ze weer bevrijd

is beterschap beloofd

 

en nu er zoveel kennis is

– we béter moeten weten –

is kwetsen van de zwarte mens

toch werk’lijk godvergeten

 

want het excuus dat kindervreugd

een zwárte Piet behoeft

is dom en kwetsend arrogant

wat mij enorm bedroeft

 

bedenk eens dat het kinderbeeld

van een zo enge Piet

de angst voedt voor een donk’re huid

dat zwart vertrouwt hij niet

 .

daar waar kadootjes zijn bedoeld

wordt angst en haat gezaaid

en niet bewust maar effectief

een mensbeeld neergemaaid

.

 © Harrij Smit

 

Dit gedicht schreef én publiceerde ik op 5 december, 2014 onder de titel: “meester en slaaf”, toen ‘de discussie’ nog maar net was begonnen. 

Vanochtend reageerde ik vanuit ‘de losse pols’ op een zwartepiet-blog van collega blogger Rob Alberts met de volgende tekst: 

Ach waar een rijk en gelukkig (?) volk zich al druk over maakt… zucht😦 Daar er luid en duidelijk mensen zijn die zich ongemakkelijk voelen bij de zwarte piet figuur, zou het toch een vanzelfsprekendheid horen te zijn om daar voortaan rekening mee te houden. En als de kinderen er nou nog over zeurden…. helaas zijn het vooral de volwassenen die blijkbaar onmogelijk in de huid(skleur) van een ander kunnen kruipen en als kleine kinderen hun vermeende recht (om te kwetsen) blijven opeisen.
En wat het racistisch element betreft… daar schreef ik in 2014 al een m.i. veelzeggend gedicht over: meester en slaaf

Zelf las ik ook nog eens terug wat ik twee jaar eerder uit de grond van mijn hart op papier had gezet, en daarbij voelde ik weer dezelfde verontwaardiging als toen… maar nu nog driedubbel versterkt door het feit dat zóveel mensen zó kinderachtig vasthouden aan Iets Uit Het Verleden, terwijl ze tegelijkertijd om het hardst roepen dat zwarte piet niets met het verleden of met slavernij te maken heeft en dat ze bovendien weigeren zich schuldig te voelen voor Iets Uit Het Verleden. Over meten met twee maten gesproken…

Ik hoop van ganser harte dat we volgend jaar wijzer geworden zijn.

Dag sinterklaasje

dahag dahag

dahag dahag

ZWARTE piet

.

Harrij Smit
Dwingeloo

Geplaatst in gedachten, gedichten | Tags: , , , , , , | 21 reacties

zijn huwelijk…

losgelaten-7

(screenshot)

zijn huw’lijk dat stuk is gelopen

*

zijn huw’lijk dat stuk is gelopen

zelfs dat is voor haar nog geen feit

laat staan zijn relatie, zo open

de vrijheid die hij nu belijdt

.

onkundig van zijn nieuwe normen

kijkt zij hem beschuldigend aan

zijn blik op haar vrouw’lijke vormen

is haar zo te zien niet ontgaan

.

precies in de kleur van mijn ogen

dat steentje, zegt zij in mineur

 wat leuk zeg doet hij opgetogen

maar toch krijgt hij langzaam een kleur

.

dat Robert nog altijd kan blozen

precies zoals jaren gelee

verlegen, is haar diagnose

wie weet valt hij toch nog wel mee

.

dan ziet ze de werk’lijke reden

natuurlijk is Robert verbaasd

haar jurkje zo laag uitgesneden

heeft hem ongetwijfeld verdwaasd

.

haar kapsel haar schoenen met hakken

haar zilveren knopjes, make-up

geen spijkerbroek, niks hemd met zakken

ze ziet er nu uit als een yup

.

©Harrij Smit

.

dit was aflevering 7 van Losgelaten in dichtvorm

vorige aflevering: klik hier

eerste aflevering:  klik hier

volgende aflevering: klik hier

 

Zoals je misschien weet, heb ik enkele boeken geschreven met polyamorie  als thema. In november, 2016 ben ik begonnen om mijn eerste boek – Losgelaten – in poëzie om te zetten. 

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub. Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

Ben je amateur tekenaar / illustrator en zou je de voorgaande afleveringen en de afleveringen die ik nog wil schrijven van een illustratie willen voorzien? Klik hier.

Geplaatst in gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties