Alweer een blogstop?

Alweer een blogstop?

 Ja, daar ziet het wel naar uit. De stop heeft te maken met een schrijfexperiment waarmee ik begon op 18 november van dit jaar: het ‘vertalen’ van mijn roman Losgelaten  van proza naar poëzie. Sinds die datum schreef ik al 66 strofen van 4 regels die ik in elf blokjes van zes op dit weblog publiceerde.

 Het schrijven ervan, het zoeken naar het juiste ritme en rijm, bleek mij veel plezier en voldoening te geven en al gauw nam ik het besluit om dit experiment te wijzigen in een voornemen om het hele boek in dichtvorm te gaan creëren.  

 Op zeker moment werd mij geadviseerd het publiceren op mijn weblog te stoppen en een uitgever te zoeken om het idee samen verder te ontwikkelen. Ik kreeg bovendien na wat oproepen op Twitter en op mijn weblog contact met een professionele illustrator die voeling had met het onderwerp en mijn tekst eventueel met haar werk zou willen verfraaien.

Sindsdien zijn we op zoek naar een uitgever die brood ziet in een dergelijk project. Omdat poëzie in Nederland moeilijk verkoopbaar is, is het nog zeer de vraag of dat zal lukken, maar wie niet waagt…

 Om mijn kruit niet voortijdig te verschieten, stop ik daarom per direct met het publiceren van blokjes van zes op dit weblog. Omdat het heel veel tijd zal vergen om 180 bladzijden proza om te zetten in poëzie wil ik mij daar op concentreren en gaat mijn weblog voorlopig weer op de pauze-stand. 

 Wie de eerste 66 strofen (en nog 6 nieuwe als extra bonus 🙂 ) in één ruk wil lezen – hier volgen ze:

 

(update 24-2–2017: 500 strofen klaar)

                                   .

losgelaten in dichtvorm

.

hoofdstuk 1

 

Er zit op een verveloos bankje, verhit, maar toch mak als een lam,

voorzien van een boek en een drankje, een piekfijn geklede madame.

 

Na dagenlang stormwind en regen, schijnt eindelijk weer eens de zon

en kan zij zich sexy bewegen in weinig meer dan een japon.

 

Eerst heeft ze een poosje gelezen, werd toen afgeleid door een man,

het soort dat er echt wel mag wezen, waar ken ze die kerel toch van?

 

Een paar bankjes verder gezeten, ontspannen, bedachtzaam, bedaard,

heeft hij daar een broodje gegeten en is nu verdiept in een kaart.

 

Als slapende hond aan zijn voeten, een rugzak van reuzenformaat.

Zal zij hem gewoonweg begroeten, of is dat wat al te kordaat?

 

Ze schat heel voorzichtig haar kansen, bekijkt keer op keer zijn profiel,

in ’t zuiden van la douce France, Grenoble nabij Centre Ville.

 

Begrensd door een vierkant van straten, in ‘n park in die prachtige stad,

houdt zij deze man in de gaten. Heeft zij ooit met hem iets gehad?

 

‘t Is veertien augustus, een dinsdag, siësta, in ’t park vindt men rust,

een vrolijke groet of een glimlach, veel werkers op zonlicht belust.

 

De bankjes vol etende mensen, een liefdevol stel jong en fris,

wat meer kan ze eigenlijk wensen; wat maakt het ook uit wie hij is.

 

Ze kan hem maar beter vergeten, neemt aarz’lend haar boek weer ter hand.

Of zal ze nu eerst wat gaan eten? Opnieuw gluurt ze naar de passant.

 

Hij bukt zich vermoeid naar zijn rugzak en bergt, als een kip zonder kop,

zijn landkaarten weg in een voorvak, en staat dan wat aarzelend op.

 

Alsof ze er om heeft gebeden, komt eind’lijk zijn naam op haar tong.

‘t Is Robert, zo lang al geleden! Toen was hij nog aaibaar en jong.

 

Geestdriftig begint ze te rennen. ‘Hé Robert, hé Rob, kom eens hier!’

Hij lijkt haar nu ook te herkennen, zijn houding wordt plotseling fier.

 

Voordat hij een handdruk kan geven, omarmt zij hem warm en spontaan.

Hij toont zich al net zo gedreven en trekt haar dicht tegen zich aan.

 

hoofdstuk 2

 

Ze voelt net zoals ze er uitziet, bekoorlijk en warm en heel lief,

waardoor hij onmiddellijk volschiet; zijn hartslag wordt hyperactief.

 

Haar gastvrije lijf doet hem dorsten naar meer van haar weelde, maar door

de druk van haar buik en haar borsten, gaat langzaam de onschuld teloor.

 

De lust heeft zijn paadje gevonden, maakt dankbaar gebruik van zijn bloed.

Het groeit en het klopt onomwonden en zet ook zijn hoofd in een gloed.

 

Snel doet hij een stapje terzijde, verbreekt zo de intimiteit.

Door zich van die drift te bevrijden, vermijdt hij hier gêne en spijt.

 

Verheugd blijft hij naar haar staan staren. Het is onbetwist eersteklas,

dat zij na zo’n groot aantal jaren, gewoonweg nog wist wie hij was.

.

‘Hé Robert’, zegt zij loom en luchtig, alsof ze ’m nog pás heeft ontmoet.

‘Dag Saskia’, klinkt het doorluchtig. ‘Wat heb je me hemels begroet.

 

Hoe lang is het trouwens geleden dat ik jou voor ’t laatst heb gezien?

Hoe ver ligt dat al in ’t verleden? Zo’n twintigtal jaren misschien?’

 

Ze grimast heel even afwijzend. ‘Loop daar nou maar niet mee te koop.

De tijd gaat’, vervolgt ze misprijzend, ‘al hard zat met mij aan de loop.’

 

Hij haast zich om dat te ontkennen. ‘Aan jou is dat amper te zien.

Zag jou als een veulen hier rennen, zo rank als een hert bovendien.’

 

‘Je had me niet eens in de gaten’, zegt Saskia daarop subiet.

‘Hoewel we hier best wel lang zaten, herkende je míj stomweg niet.’

 

‘Hoe kon ik jou hier nou verwachten’, verdedigt hij zich daarop vlug,

om zo haar verwijt te verzachten, maar zij kaatst de bal al terug.

 

‘Dat kan ik van jou ook wel zeggen, maar ik keek iets beter dan jij,

dus hoef je mij niets uit te leggen; kijk liever eens écht goed naar mij.’

 

Ze doet achterwaarts een paar stappen en trekt een uitdagend gezicht.  

Echt kíjken, bedenkt hij, geen grappen, dat is hij wel aan haar verplicht.

 

Verlegen met die situatie, gaat langzaam zijn vorsende blik,

naar Saskia’s lijf zo vol gratie. Ze glimlacht hem toe, geeft geen kik.

 

Hij monstert voorzichtig haar lijnen, langs voeten en benen omhoog,

tot heup, buik en borsten verschijnen, daar stokt onvermijd’lijk zijn oog.

 

Zijn blik wordt heel even gevangen, misschien een seconde of twee.

Er blijkt een groen steentje te hangen in ’t bed van haar decolleté.

 

Haar boezem is altijd nog stevig, zo stelt Robert moeiteloos vast.

Aan krimp noch verval onderhevig, bedenkt hij niet al te gepast.

 

Nog altijd vindt hij haar opwindend, collega van zo lang gelee.

Die robe is echt oogverblindend, maar maakt haar toch ook wat blasé.

 

Memories van lust en verleiding, ze borrelen plots in hem op.

Verborgen, maar tuk op bevrijding, gaat nogmaals zijn hart in galop.

 

Terug naar dat fraaie verleden, ze was nog slechts achttien jaar jong.

Toen was er een noodzaak noch reden dat hij naar haar harteklop dong.

 

Maar nu is zijn leven heel anders, geen stiekem gedoe in de nacht.

Het lot met zijn kromme meanders heeft eerlijke vrijheid gebracht.

 

Doch Saskia kan dat niet weten, voor haar is hij strikt monogaam,

die enkel maar thuis wenst te eten, gevrijwaard van iedere blaam.

 

Zijn huw’lijk dat stuk is gelopen, zelfs dat is voor haar nog geen feit,

laat staan zijn relatie, zo open, de vrijheid die hij nu belijdt.

 

Onkundig van Robs nieuwe normen kijkt zij hem beschuldigend aan.

Zijn blik op haar vrouw’lijke vormen is haar zo te zien niet ontgaan.

 

‘Precies in de kleur van mijn ogen, dat steentje’, zegt zij in mineur.

‘Wat leuk zeg’, doet hij opgetogen, maar toch krijgt hij langzaam een kleur.

 

hoofdstuk 3

 

Dat Robert nog altijd kan blozen, precies zoals jaren gelee.

Verlegen, is haar diagnose, al is hij bepaald niet gedwee. 

 

Dan vat ze de werk’lijke reden. Haar uiterlijk heeft hem verbaasd.

Haar jurkje, zo laag uitgesneden, heeft hem vast en zeker verdwaasd.

 

Haar kapsel, haar schoenen met hakken, haar zilveren knopjes, make-up,

geen spijkerbroek, niks hemd met zakken, hij ziet haar nu vast als een yup.

 

Destijds in hun samenwerkjaren was zij niet zo deftig en chic,

toen had ze een wilde bos haren, getemd met een stuk elastiek.

 

‘En Robert’, lacht Saskia plagend, ‘herken je mij nú dan weer wel?’

‘Je bent’, zegt hij speels en behagend, ‘nog altijd heel mooi lief en fel.’

 

‘Je kan het nog altijd fraai zeggen’, klinkt Saskia danig gestreeld.

‘Maar hoe denk je míj uit te leggen wat jíj hier in feite verbeeldt?

 

Die rugzak, man wát een bagage. Ben jij echt zo’n oersterke vent?’

‘Da’s nodig voor al mijn foerage, mijn slaapzak, mijn matje, mijn tent.’

 

Hij wijst naar de bergen in ’t westen. ‘Daar ligt mijn uiteindelijk doel.

Ik werk mij niet graag in de nesten, vandaar heel die bliksemse boel.’

 

Een giftige afgunst komt boven. Dan gaat hij dus naar de Vercors,

plateau met zijn richels en kloven, ze ziet zich al in dat decor.

 

Een zwerftocht daar hoog in die bergen, te voet door de ruige natuur.

Het zou van haar krachten veel vergen, maar’t lijkt haar een pracht avontuur.

 

‘Hoe ben je hier trouwens gekomen?’ Hij lacht: ‘Nou gewoon met de bus.

De Eurolines heb ik genomen. Low budget en ook lekker knus.

 

Ben gisteren, laat in de middag, vertrokken vanuit Amsterdam.

De zeer lange rit heeft zijn weerslag, dus ben ik nu moe, stijf en stram.

 

Ik was in Grenoble rond tienen, heb eten gekocht en een kaart,

en appels en een nectarine, en twee liter water vergaard.

 

En kaas en wat stokbrood gegeten.’ Ze knikt, ‘ja dat heb ik gezien.’

Vertrek je nu écht, wil ze weten. Hoe lang blijf je weg, bovendien.

 

‘Van nu af zo’n vier à vijf weken, dat luistert bij mij niet zo nauw.’

‘Dat heb je heel aardig bekeken, maar wáárom niet saam met je vrouw?’

 

hoofdstuk 4

 

Haar vraag doet hem heel even dralen. Zij heeft van zijn scheiding geen weet.

Moet hij haar daar over verhalen, terwijl het er niets meer toe deed?

 

Als hij haar dat nu gaat vertellen, dan komt ook het heden aan bod.

Zijn open relatie met Ellen en ook over Floor, oh mijn god…

 

…als hij niet een paar dagen eerder de eerlijkheid toe was gedaan,

dan was hij geen eenzaam kampeerder, maar had hij met Floor hier gestaan.

 

Op ’t laatste moment afgeblazen, een lang en tijdrovend verhaal.

Dat kan niet in twee of drie frasen, dan klinkt het waarschijnlijk banaal.

 

Ze zal zijn verhaal niet geloven, zijn deugdzaam verleden ten spijt,

en wíe weet zal zij daarenboven zelfs denken dat hij haar verleidt.

 

Hij moet er maar niet over praten, zijn vrije relatie incluis,

dus zegt hij haar quasi gelaten: ‘Mijn vrouw blijft gewoon lekker thuis.’

 

En daarbij wil Robert het laten, geen zin in een te lang verhaal.

Zijn tijd niet verdoen met zulk praten. Verzwijgen is dan toch legaal?

 

Zijn blik glijdt opnieuw naar haar outfit. Zo is hij haar echt niet gewend.

Die sieraden, opmaak en haarsnit, allicht heeft hij haar niet herkend.

 

Haar oren met zilveren knopjes, is dit nu zijn vroegere vlam?

Ze lijkt met zichzelf in haar nopjes die fraai opgedirkte madame.

 

Zit diep in die metamorfose zijn stoere collega verstopt?

Een wildebras onder narcose? Of is die voor altijd verpopt?

 

‘Zit jíj thuis soms in de problemen?’ vraagt Saskia hem met een lach.

‘Dat zou jij als eerste vernemen’, bromt Rob, maar gaat dan overstag.

 

‘Integendeel’, lacht hij ontspannen, ‘maar jij, ben jij hier en vacance?

Vertel me eens, wat zijn je plannen? Of wóón je wellicht in la France?

 

Want jij zal hier vast niet kamperen. Te chic voor een camper of tent.’

‘Ik hóef lekker niet te creperen. Ik huis in een appartement.’

 

Hij glimlacht. ‘Verklaar je eens nader. Hoe raakte je hier dan verzeild?’

‘Ik woon in de flat van mijn vader’, zo antwoordt ze hem onverwijld.

 

‘Hij werkte tot zijn pensionering op ’t lab bij het CNRS.

Hij kreeg er veel lof en waardering en sprong daar voor mij op de bres.

 

Zo kreeg ik een paar jaar geleden een job bij datzelfde bedrijf.

Zie hier dus de simpele reden waarom ’k in Grenoble verblijf.’

 

‘De opdracht van mijn principalen’, zo houdt zij hem glunderend voor,

‘is tolken, en teksten vertalen, als oproepkracht op hun kantoor.

.

©Harrij Smit

Dwingeloo

 .

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub.

Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

 

Geplaatst in gedachten, gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 24 reacties

15 x 1 = 17 ?

15 x 1 = 17 ?

Misschien herinner je je nog mijn vijftien – nou ja, zestien inmiddels – verhuizingen en de evenzovele gedichten in de serie: vijftien keer ja?

Om je geheugen wat op te frissen wil ik de laatste strofe van het laatste gedicht hier nog wel even herhalen:

.

het hondje Kef Kef wordt bedankt

hij inspireerde ons

en krijgt een standbeeld in de tuin

van koper of van brons

.

Waar het toen (mei 2015) een dringend noodzakelijke verhuizing betrof, is er nu geen sprake van ook maar één enkele verstoring in ons woongenot. Het huis is ruim en praktisch, het dorp is mooi, de bossen en heidevelden zijn oogstrelend. Geen irritante hondjes, geen boze buren, geen gettoblasters.

Het enige minpuntje voor ons is dat het huis in Drenthe staat in plaats van ergens in de buurt van de Noord-Hollandse duinen, want ons verlangen om ooit weer terug te keren naar onze roots begint opeens acuut te worden. We willen terug, terug naar waar onze kinderen, kleinkinderen en familie zich bevinden, om zomaar even te kunnen aanwippen voor een bakkie koffie, zonder daarvoor twee keer twee uur in de auto te hoeven zitten.

Gelukkig staan we al vier jaar ingeschreven voor een huurwoning in Alkmaar en omgeving, maar het ziet er naar uit dat daar nog wel eens een of twee jaar bij kan komen voor we aan de beurt zijn. En wachten is voor ons een vies woord, dus proberen we ons geluk nu af te dwingen met woningruil.  Op de site woningruil.nl vind je onze oproep hier.

Ook plaatste ik op Facebook een oproep met de volgende tekst, een tekst die ik vervolgens ook op verschillende prikboordpagina’s zette. Lees je mee?

Woningruil huurwoning (55+) in Dwingeloo naar Alkmaar en omgeving

Omdat we vanuit Drenthe terug willen naar onze roots in omgeving Alkmaar zijn mijn vrouw Mariet (geboren in Beverwijk) en ik (geboren in Alkmaar, opgegroeid in Heiloo) op zoek naar een huur – woningruil.

We zoeken iets in: Heiloo, Alkmaar, Castricum, Uitgeest, Heemskerk, Beverwijk, Bergen of Schoorl

Wij willen graag een eengezinswoning met een tuin(tje) in een rustige buurt of een seniorenappartement (2 personen, 55 of 65+) bij voorkeur op begane grond met tuin(tje). Ook met een etagewoning met een ruim balkon zouden we kunnen leven, maar dan wel met een lift bereikbaar.
Een seniorenhuis met tuin komt eveneens in aanmerking.

Huur maximaal 585 euro, minimaal 2 slaapkamers.

Wij bieden een ruime seniorenwoning in een rustige nieuwbouwwijk in Dwingeloo, het groenste dorp van Europa, op loopafstand van winkels (o.a. AH en Aldi) en de gezellige dorpsbrink met veel horeca. Tuingerichte woonkamer met open keuken. Slaapkamer, WC en douche op de begane grond, een besloten achtertuin op het zuiden.

Een vaste trap naar boven waar zich nog twee slaapkamers bevinden en een ruime bergzolder. Met een vlizotrap is ook nog een vliering bereikbaar.

Acht zonnepanelen zijn door de woningbouwvereniging op het dak geplaatst en zorgen voor veel lagere stroomkosten!

Huur 579 euro per maand.

Voorwaarden verhuurder: maximaal 2 bewoners, minimaal 55 jaar, inkomen maximaal 39.874 euro voor 2 personen of 35.739 voor 1 persoon, huurcontract voor min. 1 jaar bij woningruil.

Voor foto’s en meer bijzonderheden, zie: http://www.woningruil.nl/Search/WonDetail.aspx… …

hoort zegt het alsjeblieft voort…

.

Mijn vriendelijk verzoek aan jou is om óók mijn oproep te delen met jóuw facebookvrienden, want hoe meer er aan de weg getimmerd wordt, hoe groter onze kans op een match is.

Des te eerder  kan ik dan mijn gedicht nummer zeventien gaan schrijven. Wil je de vorige zestien ’goede redenen’ nog eens teruglezen?

Begin dan bij het begin: Hier begon het allemaal.

Bij voorbaat dank, natuurlijk ook namens Mariet.

Geplaatst in gedachten, liefs uit Dwingeloo | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , | 12 reacties

vreemdgaan is een oud gebruik

vreemdgaan is een oud gebruik

.

‘t vreemdgaan is een oud gebruik

bekend bij man en vrouw

die het in ere houden voor

‘t ontduiken van hun trouw

.

‘t vreemdgaan is een uitlaatklep

voor mannen goed gebekt

die niet meer doen aan huw’lijkstrouw

of ’t tonen van respect

.

‘t vreemdgaan is voor vrouwen ook

vergooien van respect

wanneer ze stiekem vrijen met

een ander lustobject

.

‘t vreemdgaan is de goede vriend

van monogame schijn

je partner weet van geen bedrog

denkt dat jij trouw zal zijn

.

maar als ‘t vreemdgaan wordt ontdekt

en dat is soms je lot

dan is ’t vertrouwen in elkaar

voor eens en al kapot

.

‘t vreemdgaan lonkt voor ieder paar

als liefde even stokt

een ander jou wél aandacht geeft

en dan het bed in lokt

.

maar vreemdgaan heeft geen schijn van kans

wanneer je eerlijk bent

en van tevoren aan jouw lief

jouw zwakheid al bekent

.

want als de grens van jullie trouw

door seks niet wordt bepaald

maar door volkomen eerlijkheid

dan heb je winst behaald

.

©Harrij Smit

 

Omdat mijn boeken Losgelaten en Liefde is Loslaten – over eerlijkheid in relaties en polyamorie – nog dagelijks worden gedownload (zie mijn gratis e-boeken) heb ik bovenstaand gedicht vandaag nogmaals* gepubliceerd.

 

*Dit gedicht publiceerde ik eerder in maart, 2015 onder de titel stiekem vreemdgaan

 

 

Geplaatst in gedichten, polyamorie | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | 10 reacties

koning zonder zonden

 

 

koning zonder zonden

.

zeg Majesteit zei de premier

geruchten doen de ronde

uw opa zei eens lang gelee

beslist en onomwonden

tot Piet de Jong der KVP

belasting…  da’s doodzonde

daar doen wij lekker niet aan mee

dat richt ons slechts ten gronde

.

de Koning schudde deftig nee

zei na een paar seconden

toen was ik pas een jaar of twee

kon zoiets niet doorgronden

en ook mijn lieve moeder Bé

is daarin zonder zonden

vertel dus maar aan de mêlee

dat wij’t niet weten konden

.

gehoorzaam meldde de premier

wat hij hier had bevonden

het was weer Bernhard g.v.d.

die’n uitweg had gevonden

de Koning wist van niets nee nee

zijn eer was niet geschonden

Zijn’ Hoogheid is hoezee hoezee

nog altijd zonder zonden

 

©Harrij Smit

.

gedicht gebaseerd op:

‘Deel uitkering koning is compensatie voor betaalde belasting’

Een deel van de uitkering van 5,5 miljoen euro die koning Willem-Alexander jaarlijks ontvangt, is eigenlijk een compensatie voor de belasting die hij betaalt over zijn vermogen. Dat heeft hij te danken aan zijn grootouders Juliana en Bernhard, die dit begin jaren ’70 in het geheim uitonderhandelden met premier De Jong. Veertig jaar later eist de huidige Tweede Kamer opheldering.

lees verder: artikel in de Volkskrant.nl

Geplaatst in gedachten, gedichten | Tags: , , , , , , , , , | 15 reacties

#zorgfonds

#zorgfonds – zorg, zonder eigen risico

nationaalzorgfonds-nl

Zorg, zonder eigen risico 

In Nederland moet je kunnen rekenen op de zorg die je nodig hebt.

Zo simpel is het.

Maar er staat een boete van € 385,- op ziek zijn: het eigen risico.

De zorg is veel te bureaucratisch.

En aan de marketing van zorgverzekeraars en het jaarlijkse overstapcircus worden miljarden verspild. De kwaliteit gaat omlaag, de kosten omhoog.

Dat moet anders. Wij zeggen: schaf de zorgverzekeraars af en zet één Nationaal ZorgFonds op. Zonder onnodige bureaucratie en geldverslindende concurrentie. En zonder eigen risico.

 

Met bovenstaande tekst opent de website https://nationaalzorgfonds.nl/ .

In korte tijd hebben al meer dan 200.000 mensen hun steun aan dit initiatief gegeven, maar willen we daadwerkelijk terug naar één nationaal zorgfonds, waarin de lusten en de lasten eerlijk verdeeld worden en dat absurde eigen risico van driehonderdvijfentachtig euro in de vuilnisbak verdwijnt, dan zal er nog veel en veel meer aan de weg getimmerd moeten worden.

Ik probeer er met dit blog een bescheiden bijdrage aan te leveren.

Hoort zegt het voort, bezoek de website https://nationaalzorgfonds.nl/ en DOE MEE: betuig er je steun door het formulier(tje) in te vullen en help daarmee de teller naar en over de miljoen(en) steunbetuigingen te brengen.

Of blijf je nog altijd liever in marktwerking geloven?

En blijf je nog altijd liever geloven dat het goed is dat mensen door een fors eigen risico wat minder snel naar de dokter lopen…?

Of blijf je hopen dat VVD of PVDA het wel eens terug zullen draaien…?

Dan zal je nog lang moeten wachten.

er was eens een vrouw in Hooghalen

wier oren steeds meer gingen falen

stokdoof is ze nu

daar zij sodeju

geen hoorapparaat kon betalen*

*een treffend voorbeeld over de zorg anno 2016 (gegevens van http://www.zorgwijzer.nl/vergoeding/gehoorapparaat gehanteerd ):

  • Mevrouw is slechthorend geworden en krijgt het advies van een audicien een hoortoestel  van 800 euro te kopen en de nota naar haar zorgverzekeraar te sturen voor een compensatie
  • Ze moet dan eerst een eigen bijdrage van 25 procent betalen. Dat komt neer op 800 x 0,25 = 200 euro. Er blijft 600 euro over.
  • Ze heeft dit jaar nog geen gebruik gemaakt van haar eigen risico. Van de overgebleven 600 euro gaat eerst nog haar volledige verplichte eigen risico (385 euro) af. Er blijft 600 – 385 = 215 euro over.
  • Uiteindelijk betaalt mevrouw X. uit Drachten 200 + 385 = 585 euro uit eigen zak.  Ja je leest het goed: vijfhonderdvijfentachtig euro!!
    De resterende 215 euro wordt door haar zorgverzekeraar vergoed. Ja je leest het al weer goed: tweehonderdvijftien euro!!
  • “Vanzelfsprekend” is ze daarnaast elke maand nog een forse premie verschuldigd aan haar verplichte ziektekostenverzekering.

zorgfonds-nl

Dus, nogmaals,  betuig ook je steun op

 https://nationaalzorgfonds.nl/

En plak óók een stickertje op je auto!**

**gewoon even een vinkje zetten bij “Ik ontvang graag een gratis actiepakket” op het steunformulier op de website, en je krijgt wat van dat soort actiemateriaal thuisgestuurd

Wil je deze oproep herbloggen?

Graag zelfs!

Geplaatst in gedachten, gedichten, limericks | Tags: , , , , , | 14 reacties

te(k)st vanuit de Provence 

wp-1472913530362.jpeg

met smartphone en app 

grijp ik mijn kans 

met het doen van een te(k)st 

vanuit de Provence

waar’k geniet met mijn vrouw 

van de mooie natuur 

en de zon en de

heerlijke temperatuur 

we leven hier bloot

als ooit Adam en Eef 

voordat Hij hen boos

uit Zijn lustoord verdreef

ons rijdende huis staat 

er onder een boom

voor rust en verkoeling 

in ons home sweet home

*

Harrij Smit 

*

(gepubliceerd vanuit naturistencamping Le Petit Arlane in Valensole)

Valensole

Geplaatst in app berichten | Tags: , , , , , | 20 reacties

referendum 6 april

.

referendum 6 april

.

saamhorigheid is uit de gratie

in onze verziekte EU

geen democratie maar sommatie

slechts hebzucht en macht op’t  menu

een niet solidaire creatie

biedt vluchtenden geen paraplu

verbant ze naar verre locatie

en minacht het individu

 .

ze claimen een staande ovatie

voor’t Turks handjeklap nondeju

mijn nee is een nee uit frustratie

een nee tegen déze EU

.

©Harrij Smit
Dwingeloo

Geplaatst in gedichten | Tags: , , , , , , | 19 reacties