Kerstmis in de Vogezen (slot)

Er zijn van die gebeurtenissen die je niet licht vergeet. Die kerstdagen in de Vogezen bijvoorbeeld, waar de kerstbomen ons eens letterlijk om de oren vlogen. Het begon allemaal met een eenvoudig verlangen. We wilden wel weer eens een witte kerst.

Liever bij het begin beginnen? Kerstmis in de Vogezen (1)

deel 4 – slot

‘Waarom staat dat stomme hek eigenlijk open?’ pruttel ik in mezelf. ‘Laten ze…’

‘Wacht. Ik zie daar een lichtje!’

Snel keer ik me om. Tegen de kasteelmuur is een kleine woning gebouwd en achter een van de raampjes flakkert inderdaad een lichtje. Aarzelend kloppen we op de deur die bijna op hetzelfde moment geopend wordt.

‘Het licht doet het niet,’ klinkt een mannenstem in het Frans. ‘We dachten al wat te horen. Maar waarom zijn jullie zo laat? We zitten al vanaf vijf uur te wachten.’

‘Excusez-moi, monsieur,’ begin ik in mijn beste Frans. ‘We zijn helaas niet degenen op wie u wacht. Wij zijn verdwaalde Hollanders, mijn vrouw en ik, en we…eh…’

‘Entrez, entrez. Je vous en prie.’ Hij houdt uitnodigend de deur voor ons open.

Vanuit het huis klinkt een vrouwenstem. ‘Maurice! Laat ze toch gauw verder komen, Maurice. Ze zijn al zo laat. Ik zal de wijn inschenken. En de oven weer aansteken.’

Aan het eind van de gang is een deur opengegaan en in het zwakke licht wordt een oude vrouw in een schortjurk zichtbaar. De geur van gebraden vlees hangt als een zoete belofte in het huis.

‘Waarom zijn jullie zo laat?’ roept ze verwijtend. ‘Ton père et moi, we waren zo ongerust…‘

‘Ze zijn het niet, Sophie. We hebben hier een paar verdwaalde Hollanders aan de deur.’

‘Ze zijn er niet? Mon Dieu, wat kan er toch gebeurd zijn. Waarom…’

‘De wegen zijn versperd,’ val ik met de deur in huis. ‘De storm…’

‘Het is een heel verhaal,’ komt mijn vrouw er tactvol achteraan.

We worden naar de woonkeuken geleid, een gezellige ruimte die met twee ouderwetse olielampen wat schaars verlicht is. In het midden van het vertrek staat een feestelijk gedekte tafel met vrolijk flakkerende kaarsen. We moeten onze doorweekte kleren uittrekken en worden met een warme deken om ons heen, voor de open haard gezet. De vrouw draait de gasfles van de oven weer dicht, zet koffie en blaast de kaarsen op de tafel uit.

Onder het genot van een hete kop koffie vertellen we met handen en voeten ons ongelooflijke verhaal.

Maurice en zijn vrouw Sophie reageren vol ongeloof op de beschrijving van de enorme ravage in de dennenbossen. Ze hebben de storm wel gehoord, maar er zijn bij hen geen bomen omgewaaid. Ook hun dienstwoning en het château waarop ze toezicht houden, zijn onbeschadigd gebleven.

Omdat stroom en telefoon zijn uitgevallen, hadden ze hier op hun afgelegen woonplek geen weet van de grote problemen die door het noodweer veroorzaakt waren. Ook hun mobiel heeft al sinds de ochtend geen bereik meer, waardoor Robert, hun jongste zoon die met vrouw en kinderen de kerstdagen bij hen zou doorbrengen, zijn ouders met geen mogelijkheid heeft kunnen waarschuwen.

Ik haal het radiootje uit mijn rugtas en stem af op een van de Franse zenders. Het nieuws over de chaos in een groot deel van het land stelt Sophie en haar man gerust. Daar is het bewijs dat hun gasten onmogelijk vanuit de vijftig kilometer verder gelegen stad Belfort naar hier hebben kunnen komen.

.

Om half tien in de avond flakkeren er weer kaarsjes op de sfeervol gedekte tafel. De wijnglazen worden gevuld. Gekleed in een lange zwarte rok en een zijden blouse van de gastvrouw kijkt mijn vrouw mij stralend aan. Ik doe mijn best om er in het op een na beste pak van onze gastheer net zo mooi en ontspannen uit te zien.

Sophie heeft op het laatste moment haar schortjurk voor een stemmige robe verruild en geeft met een kort knikje aan Maurice te kennen, dat het juiste moment gekomen is om het gebraden konijn te verdelen.

Met een tevreden gezicht schuift de oude man zijn stoel naar achteren. In alle rust staat hij op en langzaam en plechtig snijdt hij het vlees aan. Al even langzaam en plechtig heft hij zijn glas, waarna hij Sophie en zijn twee onverwachte gasten uit les pays bas een welgemeend joyeux Noël toewenst.

‘En verder,’ vervolgt hij met een ernstig gezicht, ‘spreek ik de wens uit dat u beiden zich bij ons thuis zult voelen.’

Net als de vorige avond in de sneeuw moet ik aan mijn vader denken. Ik knik en zoek naar de juiste woorden, maar het is mijn lief die mijn gedachten verwoordt.

‘Want met Kerstmis…,’ zegt ze zacht, ‘met Kerstmis hoort een mens thuis te zijn.’

©Harrij Smit
Dwingeloo

 

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Kerstmis in de Vogezen (slot)

  1. Marianne zegt:

    Eind goed, al goed. Wat een prachtig en spannend verhaal, met genoegen gelezen, dank om te delen.

    Like

  2. Harrij Smit zegt:

    Dank je, Marianne – je hebt met jouw enthousiaste reactie mijn plezier in het schrijven nog veel groter gemaakt.

    Liked by 1 persoon

  3. Rob Alberts zegt:

    Teruglezend kom ik met jullie in de Vogezen terecht.
    Frans spreek en versta ik niet, voor dit jaar wens ik jullie in ieder geval een:
    Joyeux Noël!
    Of er weer zo’n spannend avontuur voor jullie in zit lees ik graag.

    Vriendelijke groet,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s