Kerstmis in Guadalajara (5)

Bij het begin beginnen? Klik hier.

De Señora van de tienda wil ons ondanks de heilige Kerstdag best aan wat levensmiddelen helpen. Het aanbod is beperkt, maar we kunnen macaroni, blikjes sardines of  inktvis en zakjes gedroogd fruit kopen en gelukkig heeft ze ook volop kaas en worst in huis. Maar geen brood, dat is er niet meer. Daarvoor moeten we ons tevreden stellen met – nog meer – pan seco. Of met biscuit.

Volgens de Señora is er geen café of hotel in Cobeta, ‘… maar in de Ermita buiten het dorp’, zegt ze gedecideerd, ‘is altijd plaats voor mensen die onderweg zijn.’

We proberen haar uit te leggen dat we daar al geweest zijn. Dat de deur is dichtgetimmerd en… Ze laat ons niet uitpraten, maar trakteert ons op een stortvloed van woorden, waaruit we geen wijs kunnen worden. Na tien minuten geven we het op en berustend verlaten we haar winkeltje.

‘Adiós extranjeros!’

‘Adiós señora,’ zeggen we in koor.

‘ Y muchas gracias,’ voeg ik er dankbaar aan toe, want dankzij la señora hebben we toch maar weer een heel bijzonder kerstmaal in de rugzak.

***

Het is stil in Cobeta. We lopen langzaam door de paar straten die het dorp rijk is. Misschien kunnen we hier toch nog ergens onderdak vinden? Veel huizen staan leeg. Een vervallen café is dichtgetimmerd. Omdat we geen mens tegenkomen, kloppen we tegen beter weten in ergens aan. Er komt een in het zwart geklede oude vrouw aan de deur die ons in nauwelijks verstaanbaar geratel ook weer naar de verlaten Ermita buiten het dorp verwijst.  

Teleurgesteld draaien we ons om en zien daarbij nog net de jeep met die twee kerels van gisteren langs rijden. Ik haal mijn schouders erover op, maar Mariet is zichtbaar geschrokken. Ze vertrouwt die gasten voor geen cent en wil zo snel mogelijk het dorp uit.

Omdat ik die reactie wat overdreven vind en niet geloof dat zij óns ook gezien hebben,  stel ik voor om hier in el pueblo een plekje te zoeken waar we wat eten kunnen koken. En koffie kunnen zetten, want als ik ergens trek in heb…

In de straatjes van Cobeta vinden we geen geschikte plek, maar even buiten het dorp is een flauwe berghelling waartegen een aantal lage onderkomens gebouwd zijn. Dit soort primitieve woningen waren we in Spanje al eerder tegengekomen en we gaan er hoopvol op af. Het zijn huizen die voor een deel uit het gesteente  gehakt zijn, waardoor je er alleen voor- en zijmuren voor nodig hebt. De meeste  hier zijn bouwvallig en zo te zien nog slechts als stal of schuur in gebruik. 

Vlakbij de weg treffen we er een waarvan de deur half open staat. Snel duiken we er naar binnen. De deur wil niet helemaal dicht, maar we doen het er graag mee. De binnenruimte bestaat uit één vertrek met een lemen vloer. Door een raampje piept een beetje licht naar binnen. In een hoek liggen houtblokken en wat vergeelde kranten, verder is het leeg.

We zetten er koffie en koken er een smakelijk maaltje achteraan. Ons kerstdiner bestaat dit jaar uit macaroni met meegekookte stukken harde boerenworst en een handvol zwarte olijven. De sardientjes reserveren we voor tweede kerstdag. We durven geen houtvuur te maken, maar door de hitte van ons brandertje en door het eten worden we langzaam maar zeker weer warm.

Na het ‘diner’ besluiten we om hier een nachtje te blijven. We pakken de rugzakken uit en maken een slaapplaats op de lemen vloer. Maar dan opeens, terwijl ik water in mijn pannetje giet voor een tweede bak koffie, is daar weer het onmiskenbare geluid van een jeep.

Geschrokken gluurt Mariet door de kier van de deur. ‘Daar heb je ze weer. Die kerels zijn ons gewoon aan het zoeken! Wat willen ze toch!’

Ik haal mijn schouders op, maar het verontrust mij nu toch ook. ‘Misschien zijn ze van de Guardia Civil?

‘In burger zeker. Ik geloof er niks van.’

‘Ach, ze vinden ons hier nooit,’ zeg ik geruststellend, maar ik geloof mijn eigen woorden niet. ‘En over anderhalf uur wordt het donker en dan…’

‘Ja hoor, en dan de hele avond in het donker zitten zeker. En in de kou. Dan verstop ik me liever in de bergen.’ Ze tuurt angstig naar buiten. ‘Ja, daar heb je ze weer! Alsof ze ruiken dat we hier zitten.’

‘We kunnen maar beter gaan,’ zeg ik volkomen overbodig, want ze is haar spullen al aan het inpakken.

***

Gehaast nemen we afstand van Cobeta. Het is harder gaan waaien en de regen gaat over in natte sneeuw. Op hogere hellingen beginnen zich witte plekken af te tekenen. We besluiten om over de asfaltweg richting Molina de Aragón te lopen. Misschien, heel misschien kunnen we liftend nog terug bij ons slaapbusje komen. Het is mooi geweest.

We hebben er aardig de pas in. De weg loopt naar beneden en we voelen ons door de lange rust en het warme maal weer helemaal fit. Jammer genoeg valt er niet veel te liften, want we hebben nog geen coche gezien. Maar één auto kan genoeg zijn.

Na een klein half uur komen we bij de Rio Arandilla, het riviertje dat we een dag eerder zo onbereikbaar diep in het ravijn hadden zien glinsteren. We kijken op de brug even naar het snelstromende water en horen dan boven het geraas van de rivier een auto.

‘Die neemt ons mee,’ schreeuw ik. ‘Al moet ik er vóór duiken.’

Mijn vrouw trekt me aan mijn schouder omlaag. ‘Je kan maar beter wegduiken. Het is een jeep en als ik me niet vergis…’

ga verder naar deel 6 (slot)

©Harrij Smit

 

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Kerstmis in Guadalajara (5)

  1. Pingback: Kerstmis in Guadalajara (4) | gedacht & gedicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s