laat ons maar lekker lopen

12 – laat ons maar lekker lopen

In de zomer van 1995 begonnen mijn vrouw Mariet en ik met de gedachte te spelen om een andere draai aan ons leven te geven. We liepen tegen de vijftig en deden werk dat we weinig zinvol vonden.

De kinderen waren de deur uit en wij werden er ons van bewust dat we er naar verlangden om de wereld en elkaar beter te leren kennen. We besloten ontslag te nemen en ons huis te verkopen. Aan de hand van onze dagboek-fragmenten wil ik proberen er een leesbaar verslag van te maken. 

Liever bij het begin beginnen? proloog voetreis Spanje – Nederland

Alle afleveringen op een rij

12 – laat ons maar lekker lopen

In een kleine, maar goed voorziene tienda de comestibles kopen we twee ronde broden, wat levensmiddelen, water en een flesje wijn.

We gieten de wijn over in een wat minder wegende plastic fles, stouwen alles in onze toch al overvolle rugzakken en verlaten met onze zware last het bergdorp Sella via de carretera CV770, de smalle asfaltweg die we al vanaf Benidorm hebben gevolgd – gemakshalve vergeet ik dan maar even ons uren durende uitstapje over de stinkende vuilnisbelt van die stad (zie deel 6 – ten westen van de autopista). 

Sella ligt op ongeveer 450 meter hoogte en onze kaart geeft aan dat we – voor we een volgend dorp kunnen bereiken – over een pas van 1024 meter moeten, de puerto de Tudons. Een klusje voor de volgende dag, want het loopt nu al tegen zessen en vóór acht uur is het donker. Dat heb je als je zo nodig eind februari al wil lopen.

Maar een beginnetje kunnen we nog maken, dat scheelt morgen weer. Het is al meteen hard werken op de sterk stijgende weg en we zijn blij dat we ons daar in Nederland enigszins op hebben voorbereid.

Toen we ons huis te koop gezet hadden en ontslag hadden ingediend, waren we met geleende rugzakken en een goedkoop – maar voor ons doel veel te zwaar – iglotentje een paar honderd kilometer van het Pieterpad gaan lopen, om te kijken hoe onze bijna vijftigjarige lijven daar op zouden reageren.

Het bleek een openbaring. Wat een vrijheid, wat een heerlijk tempo – zo’n drie vier kilometer per uur – met alles wat je nodig hebt binnen handbereik.

Koffie zetten met je rugzak als eenzitsbankje, de kleuren en geuren van de natuur ervarend als nooit tevoren. Fluitende vogels, reeën aan de bosrand en vossen in het veld. En dat was Nederland dan nog maar.

De bepakking was wel erg zwaar en ook de blaren logen er niet om, wat vooral aan verkeerde schoenen te wijten was, maar ondanks die ongemakken waren we na tien dagen Pieterpad overtuigde rugzakkers geworden. Wel sliepen we toen keurig op – meestal dicht aan de route gelegen – campings en mede daarom hadden we er nooit bij stilgestaan dat die situatie in het bergland van Spanje wel eens anders zou kunnen zijn.

Maar nu lopen we dus echt in Spanje, in las montañas de la provincia de Alicante, zonder blaren, op onze nieuwe bergschoenen – eigenlijk zijn het hoge werkschoenen die veel goedkoper waren dan al die geavanceerde wandelschoenen – hoger en hoger de bergen in. Om ons heen zijn pieken tot wel 1500 meter, die zich nu de zon al bijna achter de bergrug is verdwenen, als grijsblauwe slagschepen aftekenen tegen de staalblauwe lucht.

We blijven er even voor stilstaan, onder de indruk van dit overweldigende landschap. Een auto stopt. Er wordt ons een lift aangeboden naar Finestrat, het dorp waar we gisteren – ja gisteren nog maar – zo lang moesten wachten voor de winkels weer opengingen.

Voor geen goud gaan we met die auto mee. Terug naar de hectische kust is wel het laatste wat we willen. Mucho mas gracias maar laat ons maar lekker lopen. Richting Océanico Atlántico of hoe ze die plas water hier in Spanje ook maar mogen noemen. 

‘Gewoon Océano Atlántico,’ zegt Mariet.

‘Ach, als ze maar begrijpen wat ik bedoel.’

Terwijl de auto naar beneden zoeft, gaan wij verder bergopwaarts, op zoek naar een veilig plekje voor de nacht.

lees verder 13 – Spaans drinkwater?

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, voetreis Spanje - Nederland en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op laat ons maar lekker lopen

  1. Je hebt risico’s genomen in het leven, maar ik bewonder de manier waarop jullie zich in het avontuur hebben gestort. Zou zoiets anno 2015 nog lukken?

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ik denk het wel, Thomas. Maar dan inderdaad door je in het avontuur te storten zonder er vooraf teveel over na te denken. Want als je dat wel doet, dan zie je duizend beren op de weg, en blijf je zitten waar je zit. En verroer je je niet. Het toverwoord is vertrouwen. In jezelf en in elkaar. En vooral ook in het grote vermogen van een mens om zich aan de omstandigheden aan te passen.
      Wanneer ga je? 🙂

      Like

      • Ik ben die aap die duizend beren op de weg ziet :). Vandaag ons weg opzeggen alleen al lijkt me niet verstandig. Dan spelen we met onze pensioenrechten en krijgen we geen uitkering. Er zijn ook de kinderen die een jong gezin aan het stichten zijn. Het opgroeien van een kleinkind is iets onbetaalbaars. Willen we niet missen. Wat we wel doen is vaker ‘ons gat vegen’ aan regels en verplichtingen, en dat maakt het leven ook al sappiger.

        Liked by 1 persoon

        • Harrij Smit zegt:

          Uit deze test komt naar voren dat je een volkomen normaal mens bent. Slechts weinigen zijn gek genoeg om ons voorbeeld te volgen. En dat was in onze tijd ook al zo – gelukkig maar, want anders zou het veel te druk worden in de bergen.
          Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat wij deze dingen deden toen onze kinderen nog maar net de deur uit waren en er van kleinkinderen nog geen sprake was. Ze hadden het nog veel te druk met hun stempel op de wereld zetten.
          Je gat afvegen aan comme il faut is altijd lekker om te doen. 🙂

          Liked by 1 persoon

  2. kakel zegt:

    Dat werkschoenen beter lopen dan geavanceerde wandelschoenen…mijn broer zweert erbij! Ook nog schoenen met stalen neuzen. Dan kan iemand niet zo snel op zijn lange tenen stappen 😉

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Verstandige broer – teveel geld uitgeven voor wandelschoenen omdat het aan mode onderhevig is, is zonde van het geld. Wij liepen vele duizenden kilometers op altijd weer dat soort gewone werkschoenen – soms idd ook met stalen neuzen.

      Like

  3. Pingback: De handrem | Thomas Pannenkoek

  4. Pingback: laat ons maar lekker lopen | spanjebenidorm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s