hoezo warm land?

16 – hoezo warm land?

In de zomer van 1995 begonnen mijn vrouw Mariet en ik met de gedachte te spelen om een andere draai aan ons leven te geven. We liepen tegen de vijftig en deden werk dat we weinig zinvol vonden.

De kinderen waren de deur uit en wij werden er ons van bewust dat we er naar verlangden om de wereld en elkaar beter te leren kennen. We besloten ontslag te nemen en ons huis te verkopen. Aan de hand van onze dagboek-fragmenten wil ik proberen er een leesbaar verslag van te maken. 

Liever bij het begin beginnen? proloog voetreis Spanje – Nederland

Alle afleveringen op een rij

16 – hoezo warm land?

Na onze heerlijke wasbeurt bij de waterput van Benassau moeten we over een gelukkig niet al te hoge col en al direct na die puerto is het landschap aanmerkelijk veranderd. Het terrein is opeens vlakker en in plaats van de schaarse begroeiing op de berghellingen zijn er overal grote geploegde akkers met voornamelijk olijf- en amandelbomen.

Door de roze amandelbloesem zijn we in een soort Betuwe terechtgekomen. De duizenden bomen en boompjes doen denken aan reusachtige suikerspinnen die we in het laatste zonlicht langzaam van kleur zien veranderen.

Vlak voor donker weten we een tentplek tussen wat prikstruiken te vinden en omdat het na zonsondergang weer snel te kil wordt, zijn we genoodzaakt opnieuw vroeg in de slaapzak te duiken.

*=* 

De volgende ochtend vertrekken we zonder ontbijt, want het is veel te koud om te gaan zitten. Ons groene tentje is helemaal wit van de rijp en wordt bij het afbreken kleddernat door het smeltende ijslaagje en het condens aan de binnenkant.

We kloppen het flinterdunne tentzeil zo goed mogelijk uit en pakken het hele zootje nat in. Hopelijk kunnen we de tent later op de dag in de zon laten drogen.

Dan herhaalt zich het patroon van de vorige dagen; na een half uur lopen komt onze redder el sol erdoor en ontbijten we op een luw plekje aan de rand van een boomgaard. Een passerende boer maakt een praatje met ons. We begrijpen er uit dat het dorp Gorga al vlakbij is. Un á dos kilómetros.

Nog voor we ons broodje op hebben, is de zon weer achter de wolken verdwenen. Terwijl we het laatste stukje naar het dorp lopen, begint het te regenen, niet hard, maar het water voelt zo koud als het condens dat vanochtend aan de binnenkant van de tent was ontstaan. Alsof die regendruppels daarboven in de steeds grijzer wordende lucht nog bevroren waren.

In Gorga vluchten we de eerste de beste tienda de comestibles in om even door te warmen en onze voorraad levensmiddelen aan te vullen. Tot ons grote genoegen brandt er midden in de winkel een grote zwarte houtkachel waaromheen een zestal somber geklede vrouwen om het hardst staan te ratelen.

Bereidwillig schuiven ze een stukje op zodat we onze verkleumde handen kunnen warmen, waarna ze ons in koor en volkomen overbodig laten weten dat het buiten bar en boos koud is. En dat is wat vrij vertaald misschien, maar in elk geval vangen we veelvuldig het woord frio op, dat ze meestal vergezeld laten gaan van het ook al aan ons bekende mucho mas.

Buiten regent het nog steeds, maar we willen wel wat van het dorp zien, dus doen we onze boodschappen en geven ons daarna gelaten over aan de weergoden. Al snel lopen we tegen een café aan, waar we toch eerst maar even binnenstappen voor een stevige bak café Americano.

Mariet wijst op een grote foto aan een van de wanden. Dat het een foto van Gorga is, is aan de vorm van de hoog oprijzende toren goed te zien, maar het dorp ligt wel onder een dikke deken van sneeuw.

We lopen er naar toe en lezen huiverend het onderschift: Gorga en la nieve – Febrero, 19.. Het jaartal is niet leesbaar, maar het maakt onze schrik er niet minder om.

Het is nu immers ook nog maar februari!

De barman weet ons in half Spaans half Engels te vertellen dat het inderdaad wel voorkomt dat er in februari en soms zelfs nog later in het jaar in deze bergen een flink pak sneeuw valt.

Hij slaat een kruis een prevelt iets onverstaanbaars, in de hoop waarschijnlijk dat Hij met een hoofdletter hem van zijn zorgen bevrijdt, maar mijn ongerustheid neemt er rechtevenredig mee toe.

We laten na de koffie onze rugzakken achter in het café en gaan het dorp in. We hopen er een betere wandelkaart te vinden, maar dat blijkt een ijdele hoop. Wel stuiten we op een levensgrote Calvarieberg op een heuvel. Hoge cipressen omzomen een eeuwenoud pad dat langs de dertien staties langzaam omhoog glijdt naar La Cruz Santa.

We besluiten de kruisweg te gaan volgen, nu we zonder rugzak zo lekker licht lopen. Tot onze schrik verandert de regen, naarmate we hoger komen, langzaam in vieze klodders natte sneeuw, maar de vlokken smelten gelukkig meteen  weer weg.

Na de laatste statie staan we dan hoog maar bepaald niet droog aan de voet van een enorm houten kruis. Ik wijs Mariet naar de sneeuw die op de heuvels om ons heen zo hier en daar al blijft liggen.

‘Ik hoop toch echt niet dat we ingesneeuwd raken’, zegt ze bezorgd.

Ik kijk aarzelend naar omhoog, naar de bebaarde man die aan het kruis genageld over het dorp waakt.

‘Daar ga ik niet langer over,’ prevel ik berustend.

lees verder 17 – twee gebochelde nonnen

©Harrij Smit

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, voetreis Spanje - Nederland en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

16 reacties op hoezo warm land?

  1. Myriam zegt:

    Pfoe, in februari zou ik dat echt niet zien zitten. In de lente of de herfst, als er meer kans is op mooi weer, moet dat wel de max zijn.

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Wij waren er in ons optimisme van uit gegaan dat Spanje als warm land een perfecte bestemming was om al rond half februari naar toe te gaan. Het binnenland bleek echter veel hoger (vaak boven de 1000 meter) dan gedacht, waardoor natuurlijk ook de temperaturen zakken. Per 100 meter gauw een graad Celsius, zeker wanneer de zon niet schijnt. Maar ach, hoe het hier ook afloopt – hou ik nog even lekker voor mezelf tot volgende week 🙂 – we hebben het in elk geval overleefd. En het is prima stof om over te bloggen – al had ik daar toen nog niet het flauwste benul van.

      Liked by 1 persoon

  2. rietepietz zegt:

    Ik neem toch áán dat je wel geprobeerd hebt bij “de grote baas” beter weer af te smeken nu je zo aan zijn voeten stond! Nee héb je!
    Maar het weer in bergachtig landschap kan inderdaad soms heel geniepige trekken hebben!

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Zoals gewoonlijk hield de grote baas zich muisstil en bewust heb ik het hem met een hoofdletter niet gevraagd, maar wie weet wat er vanuit mijn onderbewuste toch nog naar hem is gepreveld. Vanuit de diepe lagen van heimwee naar het rijke roomse leven uit mijn vroegste jeugd bijvoorbeeld.

      Like

  3. kakel zegt:

    Een vriend van me is op de fiets naar Santiago gegaan. Hij wilde me niet geloven dat het in april nog kon sneeuwen in de Pyreneeen en raadde hem aan een lange (fiets)broek mee te nemen. Hij vond dat het wel ik het kort kon. Tot hij het van ellende zo koud kreeg (door de sneeuw die toch viel natuurlijk) dat hij damespanty’s kocht om aan te trekken 😉
    Wordt je verhaal toch nog spannend!

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ja praat me niet over de Pyreneeën, daar zijn we veel verder in dit relaas ook nog doorheen getrokken. Half mei zo ongeveer. We begonnen de klim vanuit Spanje (Huesca) met 35 graden boven nul en op de col de Somport vielen slagregens afgewisseld met onweer, hagel en natte sneeuw. Het blijft dus voorlopig nog wel even spannend. En waargebeurd!

      Like

  4. lisoverseks zegt:

    Denk dat ik fijn bij de bar was ingetrokken 😄

    Liked by 1 persoon

  5. beaunino zegt:

    Ik denk dat ik die avond gezellig met Liz aan de bar had gehangen.
    Spannend Harrij. Wat een avonturen.

    Liked by 2 people

  6. Joolzz zegt:

    Gaaf hoor, zo’n wandeltocht!! Ooit, ooit, als we niet mee hoeven te werken gaan we dat ook doen! Mijn lief en ik… 🙂

    Liked by 1 persoon

  7. Dat was afzien zeg.. Grappig die beleving van een warm Spanje, terwijl het daar toch ook echt winter kan zijn! Maar die belevenissen kan niemand jullie nog afpakken! Super!

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ja, nooit gedacht dat die Spaanse binnenlanden op zo’n hoog plateau zouden liggen.
      En inderdaad, die belevenissen zijn en blijven de onze – zelfs nu ik anderen er in mee laat delen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s