twee gebochelde nonnen

17 – twee gebochelde nonnen

In de zomer van 1995 begonnen mijn vrouw Mariet en ik met de gedachte te spelen om een andere draai aan ons leven te geven. We liepen tegen de vijftig en deden werk dat we weinig zinvol vonden.

De kinderen waren de deur uit en wij werden er ons van bewust dat we er naar verlangden om de wereld en elkaar beter te leren kennen. We besloten ontslag te nemen en ons huis te verkopen. Aan de hand van onze dagboek-fragmenten wil ik proberen er een leesbaar verslag van te maken. 

Liever bij het begin beginnen? proloog voetreis Spanje – Nederland

Alle afleveringen op een rij

17 – twee gebochelde nonnen

Vroeg in de middag laten we een druilerig Gorga achter ons. De kans op een pak sneeuw lijkt niet denkbeeldig, maar omdat we zo lang mogelijk met ons geld willen doen, zijn we toch echt niet van plan om in een hotel of pension op beter weer te gaan zitten wachten. Zo er al zoiets in dat dorp zou zijn, want zo groot is Gorga niet.

De natte sneeuw is weer gewoon regen geworden en daar kunnen we ons prima tegen beschermen met onze poncho’s die speciaal voor rugzakkers zijn ontworpen. Ze zijn licht van gewicht en over de rugzak heen te dragen, zodat ook onze kleren en de uitrusting droog blijven. Met die grauwgrijze ‘mantels’ zien we er weliswaar uit als gebochelde nonnen, maar liever dat dan rond te moeten lopen in drijfnatte kleren.

Alleen wanneer we iets uit de rugzak moeten pakken, wordt het lastig, want dan moeten we die vieze natte en koude lappen van ons afpellen en daarom sjokken we met regen meestal langer door dan goed voor ons is.

Voor Mariet is zo’n poncho bovendien erg lastig wanneer ze onderweg moet plassen, maar ze is inmiddels een volwaardig evenwichtskunstenaar geworden, die heeft geleerd om met de zware bepakking nog op haar rug en de spijkerbroek op de hielen, haar blaas te legen zonder achterover te vallen.

We lopen nu al een paar uur over el techo del mundo – het dak van de wereld – zoals we het plateau waarop we ons bevinden vol ontzag en bewondering zijn gaan noemen. Hoewel het maar niet wil stoppen met regenen, genieten we met volle teugen van het vliegtuigzicht dat we hebben op het Spaanse land ver onder ons.

Niet veel later gaat de weg opeens steil omlaag, door een prachtig ravijn en na een smalle duivelsbrug over een wild stromende beek weer omhoog. Het landschap is zo mooi en afwisselend dat het slechte weer ons geen moment uit ons humeur brengt.

Vijf kilometer voor het dorp Planes wordt het droog en vermoeid van de lange mars zetten we ons tentje in een boomgaard met oeroude knoestige olijfbomen. Na een paar bekers hete bouillon en wat brood duiken we tevreden in de warme slaapzak. Wat heerlijk om altijd je bed bij je te hebben.

*-*

De volgende ochtend motregent het nog wat, maar de poncho’s kunnen in de rugzak blijven. Voor die paar spatjes hebben we genoeg aan onze zomerjacks.

Ruim voor de siesta bereiken we het prachtige bergdorp Planes. We vullen er onze voorraden aan en gaan dan direct weer verder, want we willen voor het donker wordt een pad zien te vinden dat ons door en over een hoge bergkam moet leiden.

We zijn het lopen over de asfaltwegen wat beu geworden en omdat onze mapa de carreteras met een dunne stippellijn aangeeft dat er een kilometer of zes zeven verderop iets als een onverharde weg of karrenspoor is, kunnen we die koe gelijk bij de horens vatten.

Over het asfalt is er weliswaar een veel kortere route langs een stuwmeer naar Beniarès, ons volgende doel, maar we hebben daar met niemand een afspraak, dus waarom zouden we ons haasten.

Vlak voor donker komen we in de buurt van het gehucht Benissili zonder een spoor van die onverharde weg te hebben gevonden. We zijn wel een aantal keren tevergeefs een pad ingegaan, maar de meeste liepen dood op een akker of boomgaard. Eén lang en veelbelovend pad leidde naar de ruïne van een boerderij met daarachter een paar schuren en een grote geploegde akker. Was het pad daar stomweg weggeploegd? Of zou het nog meer richting Benissili zijn? De kaart is te grof om het goed in te kunnen schatten, maar we hebben helaas geen betere.

Vlak voor het dorpje proberen we tegen beter weten in nog een karrenspoor, maar ook dat blijkt dood te lopen. Op de woeste grond die er achter ligt, zetten we gelaten de tent op.

Morgen zien we wel weer verder. Voor vandaag is het mooi geweest.

lees verder 18: drinkebroers

©Harrij Smit

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, voetreis Spanje - Nederland en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op twee gebochelde nonnen

  1. rietepietz zegt:

    Ik wandel graag maar …onder de omstandigheden die je hier beschrijft ….. zit ik eigenlijk toch liever lekker thuis!

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ja en toch was het fascinerend om zonder huis en haard door een vreemd land te dolen. En je leeft zo in het nu dat je regen en kou gelijk weer vergeten bent wanneer de zon er door komt.

      Like

  2. ferraravictoriene zegt:

    Prachtige beelden tover je de lezer voor. Ik zie het zo voor me. Een gebochelde non die zit te piesen, zonder gekheid graag gelezen.

    Liked by 1 persoon

  3. beaunino zegt:

    Haha, ik kan me dat gedoe van haar wel voorstellen als ze moet. Een paar jaar geleden waren wij op Rems oude motor een ‘tour de France’ aan het rijden. Van de elf dagen regende het er acht. En hard hoor. Onder mijn motorbroek had ik twee leggings aan en over mijn motorbroek een regenbroek. Mijn bovenleiding bestond uit zes lagen. Wat een gedoe!
    -Had ik al verteld dat het een van de leukste vakanties was?-

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ja dat is helemaal gedoe zeg. Zes (hinder)lagen voor als je nodig moet.
      Wat je laatste zin betreft: zo hebben wij het ook allemaal ervaren. Op de en of andere manier gaf het altijd weer een kick om uit welke omstandigheid dan ook als overwinnaar naar voren te komen.

      Like

  4. Myriam zegt:

    Ik krijg het een beetje koud van al die regen, en moe van al die kilometers te lezen ben ik ook al. Jullie moeten een behoorlijke conditie gehad hebben toch. En gebochelde nonnen, OMG Maar zoals steeds leuk geschreven hé

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Onze conditie was inderdaad wel goed, ja. We hadden in Nederland een paar honderd KM geoefend op het Pieterpad met geleende rugzakken en tent. En ach die regen… er kwam altijd weer zonneschijn achteraan, vergezeld van steeds weer nieuwe indrukken en belevenissen

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s