grafdelver: leuk baantje toch?

Bij de proloog van deze serie beginnen? leuk baantje toch

grafdelver: leuk baantje toch?

Ik heb in groenwerker: leuk baantje toch? al eens verteld over mijn baantje bij de plant-soenendienst van Gorredijk. Ik stipte toen al even aan dat ik ook wel eens aan het werk werd gezet op de gemeentelijke begraafplaats van dat mooie Friese dorp.

Ook daar moest worden geschoffeld en gemaaid, schreef ik toen, en gewied en geveegd en gesnoeid en de wereld en haar vrouwelijk schoon besproken, en zelfs moest ik daar eens – onder het motto wie een kuil graaft voor een ander, wordt moe – uitgebreid met de schop aan de slag.

Ik zal er nu wat meer over vertellen.

Op een buiige ochtend was ik onder leiding van een al wat oudere groenwerker aan het wieden toen de dikke auto van de ambtenaar die mij voor deze baan had gecharterd toen ik een paar weken als brêgewipper aan het werk was, de begraafplaats op kwam rijden. Zoals altijd glad in het pak gestoken, stevende ‘mijnheer’ zelfverzekerd op ons af.

‘Er is een fout gemaakt op de planning’, viel hij met de deur in huis. ‘Over een paar uur is er hier een teraardebestelling, maar het delven van het graf stond voor morgen in de computer.’

‘Moet je niet bij ons zijn’, zei mijn maat afgemeten. ‘Delven met de hand is al honderd jaar geleden afgeschaft. Dan moet je Faber bellen of Postma of… of wie dan ook die met een graafmachientje kan omgaan.’

‘Heb ik al geprobeerd. Dat gaat niet meer lukken. Maar gelukkig heb jij vroeger…’

‘Met mijn rug zeker. Dan doe je het zelf maar.’

De ambtenaar keek met een half oog naar mij. ‘Daarom heb ik toch een sterke vent bij jou neergezet? Om je rug te ontzien?’

Ik stond al te knikken. Als klein jongetje spitte ik al diepe kuilen in de achtertuin van mijn ouderlijk huis. Liefst tot aan het grondwater. Vond ik prachtig.

Je begrijpt dus al waarom ik tien minuten later onder deskundige leiding en aanmoediging van mijn collega een graf stond te delven. Er werden planken aangevoerd en touwen en in een ommezien stond ik al tot mijn middel onder het maaiveld.

De tijd drong, maar gelukkig ging het om een enkel graf waardoor ik niet veel dieper hoefde te gaan dan 1.20 meter. Bij een twee diep graf had ik 80 cm meer aarde moeten wegspitten en had ik met lieslaarzen aan moeten werken, want vanwege het slechte weer van de afgelopen weken stond het grondwater zo hoog dat ik op nog geen  meter diep al op water was gestuit.

‘Nog even en dan sta ik hier in het water te soppen,’ riep ik naar mijn collega. ‘Hij moet zo maar diep genoeg zijn.’

Mijn maat gooide een paar rubberlaarzen naar beneden, nam de meetlat er nog eens bij en stelde vast dat ik nog 25 cm dieper moest. ‘Je hebt nog een krap half uur dus maak een beetje voort.’

Ik aarzelde even. ‘Maar dat is toch geen gezicht als die mensen straks in een zwembad staan te kijken.’

Hij mompelde iets wat nog het meest op ‘turfmolm’ leek en stiefelde weg.

Een kwartier later was het graf op diepte en stond het water tot aan de rand van mijn laarzen. Ik klauterde eruit, klopte mijn kleren af en wreef met een voldaan gevoel in mijn handen. Het was me toch maar mooi gelukt.

Mijn collega had een kruiwagen met – ik had het goed verstaan – turfmolm naar de rand van het graf gereden en strooide er handenvol van op het grondwater. Het bleef keurig drijven en al gauw leek het alsof er helemaal geen water in stond.

We maakten snel de omgeving nog wat netter en toen we de begrafenisstoet hoorden aankomen, verscholen we ons met gereedschap en al achter een hoge heg. We draaiden een shagje en gluurden nieuwsgierig naar de kleine groep mensen die daar hun geliefde kwamen begraven.

‘Een mooie oplossing met dat turfmolm’, fluisterde ik, ‘maar ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als ze die kist uit hun handen laten glippen.’

‘Een gratis modderbad voor de omstanders’, grinnikte mijn maat. ‘Maar gelukkig gaat het meestal goed.’

Een kwartier later werd de kist langzaam in de grafkuil gelaten en alles verliep zo als het hoorde. De omstanders gooiden om beurten een schepje zand op de kist en alleen een zeer oplettende toeschouwer zou hebben gezien dat de kist langzaam nog wat dieper wegzakte.

Toen de groep zich langzaam losmaakte van het graf, kwam er opeens een sterk euforisch gevoel over me heen.

Wauw!!!

Ik had een graf voor een ander mens gedolven.

En wie kan dát nou zeggen.

.

©Harrij Smit 

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, leuk baantje toch en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

30 reacties op grafdelver: leuk baantje toch?

  1. Zolang het inderdaad niet voor jezelf is…

    Liked by 1 persoon

  2. Myriam zegt:

    Hahaha, lieve God, een graf delven terwijl de begrafenisstoet al onderweg is. Het is me wat.

    Liked by 1 persoon

  3. Haha, jij maakt nog eens wat mee!

    Liked by 1 persoon

  4. Meer nog, je hebt ervoor gezorgd dat die mens nog dieper zakte… 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ach er zijn talloze politici en geldgraaiers die bij leven en welzijn al tomeloos veel dieper gezakt zijn. Het graf wat ik toen groef was voor een eenvoudige weduwe van in de negentig, die waarschijnlijk beter geleefd heeft dan menigeen (al weet je dat natuurlijk ook nooit zeker 🙂 ).

      Liked by 1 persoon

  5. Suskeblogt zegt:

    Op zo’n moment moet je beseffen dat men wel heel erg diep kan zakken, maar da’s dan weer een ander verhaal vermoed ik. 🙂

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ja, maar mijn optimistische aard voorkomt gelukkig dat ik zo’n gebeurtenis koppel aan mezelf, of aan mijn eigen verscheiden. Wanneer het mijn tijd is, is het vroeg genoeg om … ja om wat eigenlijk … dan doe ik gewoon niet meer mee.

      Liked by 1 persoon

  6. Rob Alberts zegt:

    Prachtverhaal
    Ook ik heb een paar dagen op begraafplaatsen gewerkt.
    Het wieden tussen de kindergraven staat mij nog goed bij.
    I.p.v. kiezelsteentjes vond ik toch wel erg veel kleine botjes.
    Het blijft een vreemd werkplek.

    Vriendelijke groet,

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Dank je, Rob. Ik heb er in die tijd ook heel wat geschoffeld en gewied en geharkt, maar heb nooit iets van botjes gezien – of althans niet onthouden. Ik vond het vanwege de rust en ruimte een heerlijke plek om te werken en kijk nu nog graag wat rond op begraafplaatsen, vooral in Frankrijk, waar het door de bouwsels soms complete dorpen lijken.

      Vriendelijke groet terug,

      Liked by 1 persoon

  7. kariendamen zegt:

    Wat een mooi verhaal weer, Harrij. Turfmolm, je moet er maar op komen

    Liked by 1 persoon

  8. elsjeveth zegt:

    Harrij, mooi verhaal. Kerkhoven, voor mij een plek waar je in alle rust tot bezinning kunt komen. Zoveel stilte en zoveel geschiedenis. Het wordt uiteraard een heel ander verhaal als je daar bent om iemand naar zijn of haar laatste rustplaats te begeleiden. Jouw mooie weergave van het werk als grafdelver voegt wel een extra dimensie toe.

    Liked by 2 people

    • Harrij Smit zegt:

      Dank je, Elsje. Bezinningsplek ook voor mij. Een plaats ook met vanzelfsprekende rust, niet alleen voor wie daar ligt, maar ook voor wie daar even vertoeft.
      Een graf mogen graven voor een medemens voelde voor mij als een onverwachts geschenk – zo volkomen basaal, zo helemaal de menselijke maat.

      Like

  9. Mooi geschreven weer! Mijn baan zou het niet zijn!

    Liked by 1 persoon

  10. Tjonge zeg een race tegen de klok terwijl er niemand meer gered hoeft te worden haha.
    Jij hebt ook wel van alles gedaan Harrij, ik heb genoten van je verhaal!

    Liked by 1 persoon

  11. rietepietz zegt:

    Nou mijn vaderr kon dat zeggen… en menig maal nog wel. Hij had bijna nog op zijn geweten dat een dame door hem meteen kon plaatsnemen in de zojuist gegraven kuil
    Het was zomer en m’n vader nam even een “time uit”in de kuil en nam plaats op de steel van de schop waar hij heen en weer wippend even uit blies van het zware werk…. zich daarbij niet realiserend dat zijn kale schedel daarbij regelmatig even boven de kuil zichtbaar werd….de dame die een graf wilde bezoeken zág die boven de kuil bewegende kale schedel…… je begrijpt, maar met een kop thee is haar hart nog goed aan de gang gekregen….

    Liked by 2 people

    • Harrij Smit zegt:

      hahaha – ik zie het al helemaal voor me. Wat zal dat arme mens geschrokken zijn.
      En dat even uitblazen was toch echt geen overbodige luxe, want het is inderdaad een stevige klus om zo’n grafkuil op diepte te krijgen.

      Like

  12. Lenjef zegt:

    Onbekend talent

    sommige mensen zijn gezegend met een enorm talent
    het verschil tussen koren en kaf
    nemen het soms mee in het graf
    van een ander die hen wegens het dood–zijn niet kent

    Ik heb me bijna doodgelachen, Harrij!

    Lenjef 😀

    Liked by 3 people

  13. En je viel er niet eens zelf in. Je maakt wat mee in je leven.. en heerlijk dat ik zo af en toe kan meegenieten. Prachtig geschreven.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s