verboden toegang?

20 – verboden toegang?

In de zomer van 1995 begonnen mijn vrouw Mariet en ik met de gedachte te spelen om een andere draai aan ons leven te geven. We liepen tegen de vijftig en deden werk dat we weinig zinvol vonden.

De kinderen waren de deur uit en wij werden er ons van bewust dat we er naar verlangden om de wereld en elkaar beter te leren kennen. We besloten ontslag te nemen en ons huis te verkopen. Aan de hand van onze dagboek-fragmenten wil ik proberen er een leesbaar verslag van te maken. 

Liever bij het begin beginnen? proloog voetreis Spanje – Nederland

Alle afleveringen op een rij

20 – verboden toegang?

Na een ongestoorde nacht, waarin de eigenaar van de grond waarop we ons tentje hadden gezet zich gelukkig niet meer liet zien (zie: landlopers), trekken we welgemoed verder het Spaanse binnenland in.

Na het passeren van Beniarès, waar we levensmiddelen en water inslaan, komen we in een weelderig ravijn terecht dat ons via een smalle weg weer geleidelijk hoger de bergen in brengt.

Op het hoogste punt verlaten we de provincie Alicante en zetten we wat aarzelend onze eerste stappen in de provincie Valencia. Aarzelend omdat het voelt alsof we in een ander land terecht zijn gekomen. De wegaanduidingen zijn anders, de weg is breder en lijkt beter onderhouden en… nou ja, we weten het niet precies; het is eerlijk gezegd meer een gevoel dan dat we het concreet onder woorden kunnen brengen.

Door die onrust kost het ons ’s avonds nogal wat moeite om een goed verscholen tentplekje te vinden – we zijn wat minder gauw tevreden – en pas vlak voor het donker wordt, hebben we iets gevonden.

Na een gelukzalige samensmelting – ik vermeld dit even om de ongerustheid van dhr. Thomas Pannenkoek omtrent ons echtelijk gebeuren weg te nemen – slapen we er als jonge goden en omdat er verder niets bijzonders gebeurt, ebt het gevoel van onveiligheid de volgende dag langzaam weer weg.

Het is 1 maart geworden. Ongetwijfeld is het nog winters in Nederland, maar hier schijnt vanuit een strakblauwe lucht el sol Espagnol alsof het al volop zomer is.

In de loop van de ochtend bereiken we ons eerste dorp in Valencia, Castelló de Rugat. Na een paar losstaande gebouwen stuiten we op een sportcomplex met voetbalvelden, een tennisbaan en hier en daar een paar picknick-sets met een barbecue en een heuse waterkraan binnen handbereik.

Wat een ongekende luxe. Ik haal mijn spiegeltje en een scheermesje uit mijn rugzak, maak zo goed en zo kwaad met een stukje zeep wat schuim en ga op mijn dooie gemak mijn baard van vier vijf dagen te lijf.

Mariet zet koffie en even later zitten we als echte toeristen te genieten van een vroege lunch. De barbecue laten we zonder morren aan ons voorbij gaan, want echte vleeseters zijn we toch al nooit geweest.

We kijken op ons gemak om ons heen en zien nu duidelijker wat we ‘s ochtends niet helder konden krijgen. Valencia ziet er – hier althans – veel rijker en welvarender uit dan Alicante. Er zijn hier veel meer mensen op de been; een aantal trainende jonge kerels op een van de velden, kleine kinderen die ons van een afstandje nieuwsgierig aanstaren, jonge vrouwen met tassen en manden, maar ook de haast onvermijdelijke oude bessen (ik weet er geen beter woord voor) in hun strenge zwarte kleren, bij wie de verbazing en afkeuring aan hun non-verbaal is af te lezen.

Het is hier ook veel vlakker geworden: we kunnen in het golvende landschap drie ver uit elkaar liggende dorpen zien. Een ervan is ons volgende doel. La Pobla del Duc.

Hier ligt een kans om weer eens van de gebaande wegen te gaan, want er tekent zich in het landschap een pad, pista of karrenspoor af, dat de juiste kant op lijkt te gaan.

Een paar uur later komen we via een prachtig binnendoortje in La Pobla aan, maar zodra we daar nogmaals een afstinkertje hebben gevonden naar het dorp Quatretonda, worden we staande gehouden door twee kerels van de Guardia Civil die ons verbieden om het pad te nemen wat we zojuist met enige moeite hadden gevonden.

Prohibido el paso. Verboden toegang, al staat dat dan nergens op een bord.

Omdat onze argumenten, zo ze al door hen worden begrepen, ons niet verder helpen, keren we noodgedwongen om. Een paar minuten later worden we ingehaald door de jeep van die twee knapen. Ze kijken onverschillig de andere kant op, alsof ze niets meer met ons zwervers te maken willen hebben.

Zodra ze uit het zicht zijn, keren we om en sneaken we alsnog het verboden pad in. Na een uurtje lopen over het karrenspoor, dat toegang blijkt te verschaffen tot een groot aantal veldjes en boomgaarden, vinden we een perfecte kampeerplaats op een kleine open plek in een dicht begroeid ravijn.

We zetten er ruim voor donker de tent op, eten en drinken wat en gaan dan zonder zware rugzakken de omgeving nog eens wat beter bekijken. In schemerlicht ontmoeten we een man op ons pad die een gevaarlijk uitziende  Duitse Herder aan de lijn meevoert. Hij knikt ons zwijgend toe en doet verder of we niet bestaan.

Maar wij weten gelukkig wel beter.

We bestaan.

En niet zo’n beetje ook.

.

wordt vervolgd

©Harrij Smit

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, voetreis Spanje - Nederland en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

27 reacties op verboden toegang?

  1. kakel zegt:

    Mijn welgemeende complimenten dat jullie teruggelopen zijn naar het “verboden” pad. Niets loopt zo lekker als een dergelijke weg. Alleen daardoor al voel je dat je leeft 😉
    Lieve groet,
    Kakel

    Liked by 1 persoon

  2. beaunino zegt:

    Dapper hoor! Wat een zalig leven lijkt me dat toch. Dat is toch waar leven over gaat…

    Liked by 1 persoon

  3. Ik heb nooit getwijfeld aan de oprechtheid van jullie ‘echtelijk gebeuren’, maar kijk altijd uit naar een volgende aflevering van dit reis-epos. Hier hebben jullie toch wel risico’s genomen. Naar het schijnt was een nachtje verblijf destijds in een Spaanse cel niet echt dat van in een Van Der Valk.

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ik vermeldde het ook niet omdat ik dacht dat je twijfelde aan onze oprechtheid. De twijfels van jou waren – in mijn herinnering althans – meer in de orde van ‘maar hadden jullie onderweg dan nooit eens seks’? En die twijfels wilde ik graag ontzenuwen, zonder elke vrijpartij in mijn verslagen met naam en naspel te hoeven vermelden. Daarin is Lisoverseks ook veel bedrevener, denk ik.
      Die Spaanse cel hebben we gelukkig nooit mee gemaakt. Natuurlijk hielden we het pad wel scherp in de gaten i.v.m. mogelijke jeeps etc. en verstopten we ons ’s nachts nog iets beter dan normaal.

      Like

  4. Myriam zegt:

    Heerlijk verhaal. Ik krijg warempel zin om met de tent op avontuur te trekken. Dat is me eerder nooit gebeurd. Ik wist niet dat de heer pannenkoek zich zorgen maakte over de huwelijkse staat van zijn blog volgers;)

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Neem morgen gewoon een tentje mee en probeer het met dochterlief eens uit op de prachtige Drentse hei. Dat is weliswaar prohibido, maar zoals je bij mij kunt lezen hoef je je daar niets van aan te trekken. Wij hebben ons ook in Nederland, waar wild kamperen verboden is, menigmaal met succes verstopt in de natuur. Geeft een heerlijke kick.
      Wat dhr. Pannenkoek betreft: zie mijn nadere uitleg onder zijn reactie 🙂

      Liked by 1 persoon

  5. Wat een heerlijk verslag weer, wat heb je toch een leuke vertelstijl Harrij!
    Ik ben niet zo’n fanatieke wandelaar maar nu wandelde ik toch weer gezellig mee!
    Geweldig als je zo ver weg kunt kijken hè. Dat je al weet al wijzende… daar gaan we heen!
    Verboden toegang… haha die Guardia Civil denkt daar de macht te hebben hoor. Maar goed dat jullie terug zijn gegaan, zo’n onzinverhaal trek je je toch niks van aan? Ondeugend dat wel! 😉

    Liked by 1 persoon

  6. elsjeveth zegt:

    Een gelukkige samensmelting op verboden terrein. Wat kan het leven mooi zijn. Schitterende beschrijving van een Spaanse beleving.

    Liked by 1 persoon

  7. rietepietz zegt:

    Goh…. een baard van vier dagen scheren in de middle of nowhere, dan ben je nét door die akelige stoppels heen die bij “een gelukkige samensmelting ” zoveel schade aan kunnen richten!
    Nooit overwogen de baard te laten staan? Réuze makkelijk wanneer je zo lang onderweg bent!

    Liked by 1 persoon

  8. Cassilda zegt:

    Prohibido el paso, arrrr ik lust je rauw! Ik denk dat dingen die soms niet mogen, juist gedaan moeten worden. Omdat het niet mag. Lekker niet luisteren, is toch geweldig. Net als je verhaal Harrij! Om in te verdwalen 😀

    Liked by 1 persoon

  9. lisoverseks zegt:

    Ah,wat een geweldige belevenissen om op terug te kijken.
    Verboden paden bewandelen…ben ik gek op.

    Wij hebben hier één enorme berg. Daar had ik een geheime verboden route die ik altijd liep. Op een dag vol trots een groep mensen meegetroond naar mijn geheime pad. Stonden er allemaal hekken voor. 🙀

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s