een stormachtig welkom

T3 busDeel 6 van de serie overwinteren in Spanje: 18 december, 2008

Alle afleveringen op een rij: overwinteren

Na een rustige nacht in Soubès worden we vroeg wakker. Wat is het opeens weer koud! Er zit geen ijs op de voorruit, maar ik schat dat het niet veel meer dan twee drie graden is.

Gelukkig hebben we een geheim wapen: de standkachel. Na vijf startpogingen moet ik het echter opgeven. Hij doet het weer eens niet. Oorzaak al even onbekend als het op gezette tijden gieren van de V-snaar. Berustend zetten we de twee gasbranders van het piepkleine keukentje aan.

Terwijl die gaspitjes de ergste kou voor ons verdrijven, lopen wij het dorp in voor ons dagelijks brood. De boulangerie is echter gesloten. Een bord à vendre geeft aan dat le boulanger de pijp aan Saint Martin heeft gegeven. Een alternatief is niet te vinden. Geen piepklein levensmiddelenwinkeltje redt ons uit de nood, noch een depôt de pain.

We lopen rillend terug naar de bus en soppen de laatste uit Nederland meegenomen sultana’s in de koffie tobroek. Gelukkig is nu wel de ergste kou uit ons rijdende bed verdreven.

Om half negen rijden we de vijf kilometer verder gelegen stad Lodève al binnen. Onder begeleiding van wat ongevraagde V-snaarmuziek gaan we op zoek naar een Supermarché en vullen er onze voorraden aan.

We twijfelen of we de prachtige nieuwe snelweg door het Massif Central,  die we vlak voor de stad waren overgestoken, zullen gaan volgen om wat eerder in het warme – hopen we – Spanje aan te komen, maar we weten die verleiding te weerstaan. Liever op een sukkeldrafje door dit mooie land. We komen er toch wel.

Via een vrij steile weg omhoog verlaten we Lodève en al een uurtje later krijgen we zicht op de prachtig besneeuwde toppen van de Pyreneeën. We rijden langs de uitgestrekte wijngaarden van Aude en Corbière, waar naarstig gesnoeid wordt.

Het is een onwerkelijk gezicht, want waar we in de zuidelijke wijngaarden korte broeken en ontblote bovenlijven gewend zijn, worden we nu geconfronteerd met een heel andere werkelijkheid. Tientallen, nee honderden mannen en vrouwen met mutsen, sjaals en dikke jacks gaan daar met blote handen en een snoeimes in de kou en de alsmaar toenemende wind een haast oneindige hoeveelheid wijnstokken te lijf.

Dan zitten wij toch maar weer lekker warm in ons busje. De standkachel deed het dan wel niet, maar aan de gewone kachel mankeert gelukkig helemaal niks.

Halverwege de middag komen we via de pas van el Pertus dan eindelijk Spanje binnen. De temperatuur is stijgende, maar helaas lijkt die stijging gelijke tred te houden met de windkracht, want je wordt daar op die pas haast uit je jasje geblazen. Een keiharde noordenwind. Mistral? Tramontane?

Het zal ons eigenlijk worst zijn hoe die wind heet, we hebben Spanje gehaald. Wat wil je nog meer.

We drinken wat en vervolgen onze tocht. We verlaten zo snel als mogelijk de drukke RN D900 en rijden via kleine weggetjes richting Middellandse Zee tot we een dorp bereiken met een prachtige naam: Garriguella. Vlak daarvoor hebben we de zee al zien liggen, misschien rijden we daar morgen wel heen. Voor vandaag is het mooi geweest.

Ik rijd de bus achteruit een doodlopend straatje in en verklaar een plek helemaal achterin tot luwe slaapplaats voor de komende nacht. Lopend bekijken we het dorp en de omgeving. We zijn in ons sas met de gestegen temperatuur, want ondanks de vlagerige wind kunnen de dikke jacks in de auto blijven.

Tegen donker keren we terug naar ons busje en terwijl we instappen stopt er vlak achter ons een Jeep. Een jong stel stapt uit en wenst ons in onvervalst Nederlands een prettige avond. Tot mijn verbazing stappen ze op het huis af waarvoor wij geparkeerd staan. Ik zie vanuit mijn ooghoeken dat de Jeep een Spaans kenteken heeft en snap er even niets meer van.

Ik mompel iets van: ‘Staan we op jullie plek?’

De man knikt en zegt dat het niet belangrijk is. ‘Jullie staan hier prima. Mooi rustig voor de nacht, want het gaat nog veel harder waaien.’

Voor we meer kunnen vragen zijn ze het huis al binnengegaan.

Een paar uur later verzetten we de bus. Niet om die mensen of omdat het niet veilig voelt, maar omdat de harde bladen van een palmboom naast ons steeds irritanter over het dak van de bus schuren en schrapen.

De wind heeft kennelijk stormkracht bereikt en zet alles wat maar enigszins loszit in beweging.

Maar gelukkig zit er een uitstekende handrem op ons oude karretje.

Wat dat betreft kan ons werkelijk niets gebeuren.

 

©Harrij Smit

wordt vervolgd

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, overwinteren en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op een stormachtig welkom

  1. Had je nu toch wat muesli en een paar dozen melk meegenomen :).
    In de kou reizen – niks voor ons 😦 !

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Nee voor ons ook niet, Thomas, daarom gingen wij naar het warme zuiden van Spanje – maar dat is een heel eind rijden met een oud busje. Het ‘lijden’ gaat soms aan het genieten vooraf 😦 🙂

      Like

  2. John zegt:

    Ik ben in de winter door Scandinavië getrokken. Dat was wel even andere koek dan een paar graden boven nul bij jullie 😀 Maar een kachel is onmisbaar bij koude. Je moet toch warm blijven.

    Liked by 1 persoon

  3. rietepietz zegt:

    Wat jammer dat jullie geen overnachting werd aangeboden door dat Nederlandse stel, wél melden dat het hard gaat stormen en je het dán maar uit laten zoeken.

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Zo heb ik het nog nooit bekeken. Wij waren niet zo gauw zielig, of bang of in gevaar en zouden die uitnodiging dan ook direct hebben afgeslagen. Deze mensen waren zo aardig om te laten weten dat we daar voor hun huis een goede plek hadden gevonden.

      Like

  4. Nou, beetje laat, maar eindelijk de tijd genomen om deel 6 te lezen.
    Wat een heerlijk verslag, al was het wel koud! Toch wel een beetje een ontbering hè.
    Ik ben zo vrij geweest om even mee te reizen hoor :-).
    Ik zou ook niet verwacht hebben dat die mensen je zouden laten logeren, dat is toch wel een beetje eng, zij weten niks van jullie en omgekeerd ook niet. Was al aardig dat je busje mocht blijven staan. Ben benieuwd naar het vervolg… 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s