Alweer een blogstop?

Alweer een blogstop?

 Ja, daar ziet het wel naar uit. De stop heeft te maken met een schrijfexperiment waarmee ik begon op 18 november van dit jaar: het ‘vertalen’ van mijn roman Losgelaten  van proza naar poëzie. Sinds die datum schreef ik al 66 strofen van 4 regels die ik in elf blokjes van zes op dit weblog publiceerde.

 Het schrijven ervan, het zoeken naar het juiste ritme en rijm, bleek mij veel plezier en voldoening te geven en al gauw nam ik het besluit om dit experiment te wijzigen in een voornemen om het hele boek in dichtvorm te gaan creëren.  

 Op zeker moment werd mij geadviseerd het publiceren op mijn weblog te stoppen en een uitgever te zoeken om het idee samen verder te ontwikkelen. Ik kreeg bovendien na wat oproepen op Twitter en op mijn weblog contact met een professionele illustrator die voeling had met het onderwerp en mijn tekst eventueel met haar werk zou willen verfraaien.

Sindsdien zijn we op zoek naar een uitgever die brood ziet in een dergelijk project. Omdat poëzie in Nederland moeilijk verkoopbaar is, is het nog zeer de vraag of dat zal lukken, maar wie niet waagt…

 Om mijn kruit niet voortijdig te verschieten, stop ik daarom per direct met het publiceren van blokjes van zes op dit weblog. Omdat het heel veel tijd zal vergen om 180 bladzijden proza om te zetten in poëzie wil ik mij daar op concentreren en gaat mijn weblog voorlopig weer op de pauze-stand. 

 Wie de eerste 66 strofen (en nog 6 nieuwe als extra bonus 🙂 ) in één ruk wil lezen – hier volgen ze:

 

(update 15-4–2017: 550 strofen klaar)

                                   .

losgelaten in dichtvorm

 

Saskia

ik zit op een verveloos bankje

als ‘n piekfijn geklede madame

voorzien van een boek en een drankje

verhit maar zo mak als een lam

na dagenlang stormwind en regen

schijnt eindelijk toch weer de zon

en kan ik mij sexy bewegen

in weinig meer dan een japon

eerst zat ik een poosje te lezen

werd toen afgeleid door een man

zo een die er echt wel mag wezen

waar ken ik die kerel toch van?

een paar bankjes verder gezeten

ontspannen bedachtzaam bedaard

heeft hij daar een broodje gegeten

en is nu verdiept in een kaart

als slapende hond aan zijn voeten

een rugzak van reuzenformaat

zal ik hem gewoonweg begroeten

of is dat wat al te kordaat?

ik schat heel voorzichtig mijn kansen

bekijk keer op keer zijn profiel

in ’t zuiden van la douce France

Grenoble nabij Centre Ville

begrensd door een vierkant van straten

een park in die prachtige stad

hou ik hem wat steels in de gaten

heb ik ooit met hem iets gehad?

‘t is veertien augustus een dinsdag

siësta in ’t park vindt men rust

een vrolijke groet en een glimlach

veel werkers op zonlicht belust

de banken vol etende mensen

een liefdevol stel jong en fris

wat meer kan ik eigenlijk wensen

wat maakt het ook uit wie hij is

ik kan hem maar beter vergeten

neem aarz’lend mijn boek weer ter hand

of zal ik nu eerst wat gaan eten?

opnieuw glimp ik naar de passant

hij bukt zich vermoeid naar zijn rugzak

bergt dan als een kip zonder kop

zijn landkaarten op in een voorvak

en staat ietwat aarzelend op

alsof ik er om heb gebeden

komt eind’lijk zijn naam op mijn tong

‘t is Robert zo lang al geleden

toen was hij nog aaibaar en jong

geestdriftig begin ik te rennen

hé Robert hé Rob kom eens hier

hij lijkt mij nu ook te herkennen

zijn houding wordt plotseling fier

voordat hij een handdruk kan geven

omarm ik hem warm en spontaan

hij toont zich al net zo gedreven

en trekt me dicht tegen zich aan

Robert

ze voelt net zoals ze er uitziet

bekoorlijk en warm en heel lief

waardoor ik onmiddellijk volschiet

mijn hartslag wordt hyperactief

haar gastvrije lijf doet mij dorsten

 naar meer van haar weelde maar door

de druk van haar buik en haar borsten

gaat langzaam de onschuld teloor

de lust heeft zijn paadje gevonden

maakt dankbaar gebruik van mijn bloed

het groeit en het klopt onomwonden

en zet ook mijn hoofd in een gloed

snel doe ik een stapje terzijde

verbreek zo de intimiteit

door mij van de druk te bevrijden

verminder ik gêne en spijt

verheugd blijf ik naar haar staan staren

het is onbetwist eersteklas

dat zij na zo’n groot aantal jaren

gewoonweg nog wist wie ik was

   hé Robert begroet ze me vluchtig

alsof ze mij pás heeft ontmoet

dag Sas zeg ik minstens zo luchtig

wat heb je mij hemels begroet

wat lang is het trouwens geleden

dat ik jou voor ’t laatst heb gezien

hoe ver ligt dat al in ’t verleden?

zo’n jaartje of twintig misschien?

ze grimast heel even afwijzend

loop daar nou maar niet mee te koop

de tijd gaat beduidt ze misprijzend

al hard zat met ons aan de loop

ik haast me om dat te ontkennen

aan jou is dat amper te zien

zag jou als een veulentje rennen

zo rank als een hert bovendien

je had me niet eens in de gaten

klaagt Saskia echter subiet

hoewel we hier best wel lang zaten

herkende je míj stomweg niet

hoe kon ik jou hier nou verwachten

verdedig ik mij dan weer vlug

om zo haar verwijt te verzachten

maar zij kaatst de bal al terug

dat kan ik van jou ook wel zeggen

maar ik keek iets beter dan jij

dus hoef je hier niets uit te leggen

kijk liever eens écht goed naar mij

ze doet achterwaarts een paar stappen

en trekt een uitdagend gezicht

echt kíjken bedenk ik geen grappen

dat ben ik aan haar nu verplicht

verlegen met zo’n situatie

gaat langzaam mijn vorsende blik

naar Saskia’s lichaam vol gratie

ze glimlacht me toe geeft geen kik

ik monster voorzichtig haar lijnen

langs voeten en benen omhoog

tot heup buik en borsten verschijnen

daar stokt onvermijd’lijk mijn oog

mijn blik wordt heel even gevangen

misschien een seconde of twee

er blijkt een groen steentje te hangen

in ’t bed van haar decolleté

haar boezem is altijd nog stevig

stel ik hierbij moeiteloos vast

aan krimp noch verval onderhevig

iets wat mij niet weinig verrast

het maakt haar nog extra opwindend

collega van zo lang gelee

haar robe is haast oogverblindend

al maakt het haar wel wat blasé

memories van lust en verleiding

ze borrelen plots in mij op

verborgen maar tuk op bevrijding

gaat nogmaals mijn hart in galop

terug naar dat fraaie verleden

ze was nog maar achttien jaar jong

toen was er een noodzaak noch reden

dat ik naar haar harteklop dong

maar nu is mijn leven heel anders

geen stiekem gedoe in de nacht

het lot met zijn kromme meanders

heeft eerlijke vrijheid gebracht

al zal zij dat zeker niet weten

voor haar ben ik strikt monogaam

een man die slechts thuis wenst te eten

die vrij is van iedere blaam

mijn huw’lijk dat stuk is gelopen

zelfs dat is voor haar nog geen feit

laat staan mijn relatie zo open

de vrijheid die ik nu belijd

onkundig van mijn nieuwe normen

kijkt zij me beschuldigend aan

mijn blik op haar vrouw’lijke vormen

is haar zo te zien niet ontgaan

precies in de kleur van mijn ogen

dat steentje zegt zij in mineur

wat leuk zeg doe ik opgetogen

maar toch krijgt ik langzaam een kleur

Saskia

dat Robert nog altijd kan blozen

precies zoals jaren gelee

verlegen da’s mijn diagnose

al lijkt hij bepaald niet gedwee

dan vat ik de werk’lijke reden

mijn uiterlijk heeft hem verbaasd

mijn jurkje zo laag uitgesneden

heeft hem ongetwijfeld verdwaasd

mijn kapsel mijn schoenen met hakken

mijn zilveren knopjes make-up

geen spijkerbroek niks hemd met zakken

hij ziet mij nu vast als een yup

destijds in die samenwerkjaren

was ik niet zo deftig en chic

toen had ik een wilde bos haren

getemd met een stuk elastiek

en Robert zeg ik hem wat plagend

herken je mij nú dan weer wel?

je bent zegt hij speels en behagend

nog altijd heel mooi lief en fel

je kan het nog altijd fraai zeggen

glim ik want ik voel me gestreeld

maar hoe denk je míj uit te leggen

wat jíj hier in feite verbeeldt?

die rugzak man wát een bagage

ben jij echt zo’n oersterke vent?

da’s nodig voor al mijn foerage

mijn slaapzak mijn matje mijn tent

hij wijst naar de bergen in ’t westen

daar ligt mijn uiteindelijk doel

ik werk mij niet graag in de nesten

vandaar heel die bliksemse boel

een giftige afgunst komt boven

dan gaat hij dus naar de Vercors

plateau met zijn richels en kloven

ik zie hem al in dat decor

een zwerftocht daar hoog in de bergen

te voet door de ruige natuur

het zal van je krachten veel vergen

maar ’t lijkt me een pracht avontuur

hoe ben je hier trouwens gekomen?

hij lacht nou gewoon met de bus

de Eurolines heb ik genomen

low budget en ook nog eens knus

ben gisteren laat in de middag

vertrokken vanuit Amsterdam

de zeer lange rit heeft zijn weerslag

dus ben ik nu moe stijf en stram

ik was in Grenoble rond tienen

heb eten gekocht en een kaart

en appels en een nectarine

en ook nog wat water vergaard

en kaas en wat stokbrood gegeten

ik knik ja dat heb ik gezien

vertrek je nu écht wil ik weten

hoe lang blijf je weg bovendien

van nu af zo’n vier à vijf weken

dat luistert bij mij niet zo nauw

dat heb je zeg ik goed bekeken

maar wáárom niet saam met je vrouw?

Robert

haar vraag doet me heel even dralen

ze heeft van mijn scheiding geen weet

moet ik haar daar over verhalen

terwijl het er niets meer toe deed?

wanneer ik haar dat zou vertellen

komt vast ook het heden aan bod

mijn open relatie met Ellen

en ook over Floor oh mijn god

als ik niet een paar dagen eerder

de eerlijkheid toe was gedaan

dan was ik geen eenzaam kampeerder

maar had ik met Floor hier gestaan

op ’t laatste moment afgeblazen

een lang en tijdrovend verhaal

dat kan niet in twee of drie frasen

dan klinkt het waarschijnlijk banaal

ze zal mijn verhaal niet geloven

mijn deugdzaam verleden ten spijt

ja wíe weet zal zij daarenboven

zelfs denken dat ik haar verleid

ik moet er maar niet over praten

mijn vrije relatie incluis

dus antwoord ik quasi gelaten

mijn vrouw blijft gewoon lekker thuis

en daarbij wil ik het wel laten

geen zin in een té lang verhaal

mijn tijd niet verdoen met zulk praten

verzwijgen is dan toch legaal?

mijn blik glijdt opnieuw naar haar outfit

zo ben ik haar echt niet gewend

die sieraden opmaak en haarsnit

allicht heb ik haar niet herkend

ze lijkt met zichzelf in haar nopjes

de fraai opgedirkte madame

haar oren met zilveren knopjes

is dit nu mijn vroegere vlam?

zit diep in die metamorfose

mijn stoere collega verstopt?

een wildebras onder narcose

of is die volledig verpopt?

zit jíj thuis soms in de problemen?

vraagt Saskia mij met een lach

dat zou jij als eerste vernemen

zeg ik maar ga dan overstag

integendeel lach ik ontspannen

maar jij ben jij hier en vacance?

vertel me eens wat zijn je plannen?

of wóón je wellicht in la France?

want jij zal hier vast niet kamperen

te chic voor een camper of tent

ik hóef zegt ze niet te creperen

ik woon in een appartement

ik lach kom verklaar je eens nader

hoe raakte je hier dan verzeild?

ik woon in de flat van mijn vader

zo antwoordt ze mij onverwijld

hij werkte tot zijn pensionering

op ’t lab bij het CNRS

hij kreeg er veel lof en waardering

en sprong daar voor mij op de bres

zo kreeg ik een paar jaar geleden

een job bij datzelfde bedrijf

zie hier dus de simpele reden

waarom ’k in Grenoble verblijf

de opdracht van mijn principalen

zo houdt ze mij glunderend voor

is tolken en teksten vertalen

als oproepkracht op hun kantoor

©Harrij Smit

Dwingeloo

 .

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub.

Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

 

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op Alweer een blogstop?

  1. Ik besef wat een titanenwerk je hebt aangevat Harrij, maar het ziet er beloftevol uit! Veel succes en plezier ermee, wij horen er beslist nog van. Maar missen doe ik je nu al 😉

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ja zeg dat wel, elke strofe is een avontuur op zich – maar ik geniet ervan. Schaven, schuren en boetseren met het mooiste materiaal wat er is: woorden.
      Wat lief van je, die laatste zin. Ik zal je ook missen, Babette, maar zodra de startknop weer geactiveerd wordt, praten we even zo lustig weer verder 🙂 Dat weet ik wel zeker!

      Liked by 1 persoon

  2. Rob Alberts zegt:

    Succes met het vervolg!

    Vrolijke groet,

    Like

  3. Rob Alberts zegt:

    Succes met het vervolg!

    Vrolijke groet,

    Like

  4. Rob Alberts zegt:

    Succes met het vervolg!

    Vrolijke groet,

    Like

  5. Rob wenst je drie keer succes met het vervolg :), ik hou het op één keer, maar dan even goed gemeend!

    Liked by 1 persoon

  6. eltjedoddema zegt:

    Bedenk: wereld is nait roazend moakt.

    Sukses!

    Liked by 1 persoon

  7. Je heb helemaal gelijk Harrij! Het is monnikenwerk en hoe mooi zou het zijn als je de kans hebt om het uit te geven en een nog groter publiek ervan te laten meegenieten! 👍🏼🤗
    Tot nu toe zo goed gedaan. Dan moet ik en de anderen nog maar een poosje geduld hebben maar je moet inderdaad niet alles weg gaan geven. Zal geen enkele uitgever leuk vinden. Heel veel succes.
    Ik kom terug hoor, voor je andere berichtjes! X

    Liked by 1 persoon

  8. Left RedEye zegt:

    Succes Harrij en blijf er van genieten!

    Liked by 1 persoon

  9. Kakel zegt:

    Ik hoop van ganser harte dat het je lukt! Een “echt” boek – van papier – uitbrengen is een feest. Maar daarvóór is het aanpoten. Zolang je met plezier schrijft, is alles mogelijk. Heel veel succes gewenst!

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Dank je wel, Mirjam. Jij hebt het zelf ervaren, zowel het aanpoten als het feest… en ook ik heb het één keer meegemaakt, toen in 2012 het papieren exemplaar van ‘Losgelaten’ werd uitgegeven. Dat was precies zoals je zegt: een kwestie van aanpoten tot de genoegdoening er op volgde. Maar het mooist is altijd nog de weg ernaartoe – het grote plezier dat schrijven oplevert en wat ik nu dus weer ervaar met het verbouwen van een boek van proza naar poëzie. Lieve groet uit Dwingeloo!

      Like

  10. Spannend (en gelijk heb je!)

    Like

    • Harrij Smit zegt:

      Ja spannend is het zeker… en zelfs al wordt er geen uitgever gevonden die zijn/haar nek durft uit te steken, dan nog blijft het een heerlijke uitdaging om die prozatekst om te bouwen naar poëzie. En kan ik het altijd nog in pdf en epub zetten en het net als mijn prozaboeken als gratis e-boek via mijn site aanbieden.

      Like

  11. beaunino zegt:

    Veel succes Harrij, en mocht het dat niet worden dan ligt dat zeker niet aan jouw talent!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s