Alweer een blogstop?

Alweer een blogstop?

 Ja, daar ziet het wel naar uit. De stop heeft te maken met een schrijfexperiment waarmee ik begon op 18 november van dit jaar: het ‘vertalen’ van mijn roman Losgelaten  van proza naar poëzie. Sinds die datum schreef ik al 66 strofen van 4 regels die ik in elf blokjes van zes op dit weblog publiceerde.

 Het schrijven ervan, het zoeken naar het juiste ritme en rijm, bleek mij veel plezier en voldoening te geven en al gauw nam ik het besluit om dit experiment te wijzigen in een voornemen om het hele boek in dichtvorm te gaan creëren.  

 Op zeker moment werd mij geadviseerd het publiceren op mijn weblog te stoppen en een uitgever te zoeken om het idee samen verder te ontwikkelen. Ik kreeg bovendien na wat oproepen op Twitter en op mijn weblog contact met een professionele illustrator die voeling had met het onderwerp en mijn tekst eventueel met haar werk zou willen verfraaien.

Sindsdien zijn we op zoek naar een uitgever die brood ziet in een dergelijk project. Omdat poëzie in Nederland moeilijk verkoopbaar is, is het nog zeer de vraag of dat zal lukken, maar wie niet waagt…

 Om mijn kruit niet voortijdig te verschieten, stop ik daarom per direct met het publiceren van blokjes van zes op dit weblog. Omdat het heel veel tijd zal vergen om 180 bladzijden proza om te zetten in poëzie wil ik mij daar op concentreren en gaat mijn weblog voorlopig weer op de pauze-stand. 

 Wie de eerste 66 strofen (en nog 6 nieuwe als extra bonus 🙂 ) in één ruk wil lezen – hier volgen ze:

 

(update 15-4–2017: 550 strofen klaar)

                                   .

losgelaten in dichtvorm

 .

Saskia

.

er zit op een verveloos bankje

een piekfijn geklede madame

voorzien van een boek en een drankje

verhit maar toch mak als een lam

.

na dagenlang stormwind en regen

schijnt eindelijk weer eens de zon

en kan ze zich sexy bewegen

in weinig meer dan een japon

.

eerst heeft ze een poosje gelezen

werd toen afgeleid door een man

zo een die er echt wel mocht wezen

waar ken ze die kerel toch van?

.

een paar bankjes verder gezeten

ontspannen bedachtzaam bedaard

heeft hij er een broodje gegeten

nu is hij verdiept in zijn kaart

.

als slapende hond aan zijn voeten

een rugzak van reuzenformaat

zal zij hem gewoonweg begroeten

of is dat wat al te kordaat?

.

ze schat heel voorzichtig haar kansen

bekijkt keer op keer zijn profiel

in ’t zuiden van la douce France

Grenoble nabij Centre Ville

.

begrensd door een vierkant van straten

een park in die prachtige stad

houdt zij hem tersluiks in de gaten

heeft zij ooit met hem iets gehad?

.

‘t is veertien augustus een dinsdag

siësta in ’t park vindt men rust

een vrolijke groet of een glimlach

van mensen op zonlicht belust

.

de bankjes vol etende mensen

een liefdevol stel jong en fris

wat meer kan ze eigenlijk wensen

wat maakt het ook uit wie hij is

.

ze kan hem maar beter vergeten

neemt aarz’lend haar boek weer ter hand

of zal ze nu eerst wat gaan eten?

opnieuw glimpt ze naar de passant

.

hij bukt zich verstrooid naar zijn rugzak

bergt dan als een kip zonder kop

zijn landkaarten op in een voorvak

en staat ietwat aarzelend op

.

alsof ze er om heeft gebeden

komt eind’lijk zijn naam op haar tong

‘t is Robert zo lang al geleden

wat was hij toen aaibaar en jong

.

geestdriftig begint ze te rennen

hé Robert hé Rob kom eens hier

hij lijkt haar nu ook te herkennen

zijn houding wordt plotseling fier

.

voordat hij een handdruk kan geven

omarmt ze hem warm en spontaan

hij toont zich al net zo gedreven

en trekt haar dicht tegen zich aan

.

Robert

 .

ze voelt net zoals ze er uitziet

bekoorlijk en warm en heel lief

waardoor hij onmiddellijk volschiet

zijn hartslag wordt hyperactief

.

haar gastvrije lijf doet hem dorsten

 naar meer van haar weelde maar door

de druk van haar buik en haar borsten

gaat langzaam de onschuld teloor

.

de lust heeft zijn paadje gevonden

maakt dankbaar gebruik van zijn bloed

het groeit en het klopt onomwonden

en zet ook zijn hoofd in een gloed

.

snel doet hij een stapje terzijde

verbreekt zo de intimiteit

door zich van de druk te bevrijden

vermindert hij gêne en spijt

.

verheugd blijft hij naar haar staan staren

hij vindt het beslist eersteklas

dat zij na zo’n groot aantal jaren

gewoonweg nog wist wie hij was

.

hé Robert begroet ze hem vluchtig

alsof ze hem pás heeft ontmoet

dag Sas zegt hij minstens zo luchtig

wat heb jij me hemels begroet

.

wat lang is het trouwens geleden

dat ik jou voor ’t laatst heb gezien

hoe ver ligt dat in het verleden?

zo’n jaartje of twintig misschien?

.

ze grimast heel even afwijzend

loop daar nou maar niet mee te koop

de tijd gaat vervolgt ze misprijzend

al hard zat met ons aan de loop

.

hij haast zich om het te ontkennen

aan jou is dat amper te zien

zag jou als een veulentje rennen

zo rank als een hert bovendien

.

je had me niet eens in de gaten

klaagt Saskia daarop subiet

hoewel we hier best wel lang zaten

herkende je míj stomweg niet

.

hoe kon ik jou hier nou verwachten

verdedigt zich Robert heel vlug

om zo haar verwijt te verzachten

maar zij kaatst de bal weer terug

.

dat kan ik van jou ook wel zeggen

maar ik keek iets beter dan jij

niet zinnig om dat te weerleggen

kijk liever eens écht goed naar mij

.

ze doet achterwaarts een paar stappen

en trekt een uitdagend gezicht

echt kíjken bedenk hij geen grappen

dat ben ik aan haar nu verplicht

.

verlegen met zo’n situatie

gaat langzaam zijn vorsende blik

naar Saskia’s lichaam vol gratie

ze glimlacht hem toe geeft geen kik

.

hij monstert voorzichtig haar lijnen

langs voeten en benen omhoog

tot heup buik en borsten verschijnen

daar stokt onvermijd’lijk zijn oog

.

zijn blik wordt heel even gevangen

misschien een seconde of twee

er blijkt een groen steentje te hangen

in ’t bed van haar decolleté

.

haar boezem is altijd nog stevig

stelt Robert teg’lijkertijd vast

aan krimp noch verval onderhevig

iets wat hem toch ietwat verrast

.

het maakt haar nog extra opwindend

collega van zo lang gelee

haar robe is haast oogverblindend

al maakt het haar ook wat blasé

.

memories van lust en verleiding

ze borrelen plots in hem op

verborgen maar tuk op bevrijding

gaat nogmaals zijn hart in galop

.

terug naar dat fraaie verleden

ze was nog maar achttien jaar jong

toen was er een noodzaak noch reden

dat hij naar haar harteklop dong

.

maar nu is zijn leven heel anders

geen stiekem gedoe in de nacht

het lot met zijn kromme meanders

heeft eerlijke vrijheid gebracht

.

al zal zij dat zeker niet weten

voor haar is hij strikt monogaam

een man die slechts thuis wenst te eten

die vrij is van iedere blaam

.

zijn huw’lijk dat stuk is gelopen

zelfs dat is voor haar nog geen feit

laat staan zijn relatie zo open

de vrijheid die hij nu belijdt

.

onkundig van Robs nieuwe normen

kijkt zij hem beschuldigend aan

zijn blik op haar vrouw’lijke vormen

is haar zo te zien niet ontgaan

.

precies in de kleur van mijn ogen

dat steentje zegt zij in mineur

wat leuk zeg doet hij opgetogen

maar toch krijgt hij langzaam een kleur

.

Saskia

.

dat Robert nog altijd kan blozen

precies zoals jaren gelee

verlegen is haar diagnose

al lijkt hij bepaald niet gedwee

.

dan vat ze de werk’lijke reden

haar voorkomen heeft hem verbaasd

haar jurkje zo laag uitgesneden

heeft hem ongetwijfeld verdwaasd

.

haar kapsel haar schoenen met hakken

haar zilveren knopjes make-up

geen spijkerbroek niks hemd met zakken

hij ziet haar nu vast als een yup

.

destijds in hun samenwerkjaren

was zij niet zo deftig en chic

toen had ze een wilde bos haren

getemd met een stuk elastiek

.

en Robert zegt zij hem wat plagend

herken je mij nú dan weer wel?

je bent lacht hij speels en behagend

nog altijd heel mooi lief en fel

.

je kan het nog altijd fraai zeggen

glimt zij want ze voelt zich gestreeld

maar hoe denk je míj uit te leggen

wat jíj hier in feite verbeeldt?

.

die rugzak man wát een bagage

ben jij echt zo’n oersterke vent?

da’s nodig voor al mijn foerage

mijn slaapzak mijn matje mijn tent

.

hij wijst naar de bergen in ’t westen

daar ligt mijn uiteindelijk doel

ik werk mij niet graag in de nesten

vandaar heel die bliksemse boel

.

terstond komt de afgunst naar boven

dan gaat hij dus naar de Vercors

plateau met zijn richels en kloven

ze ziet zich al in dat decor

.

een zwerftocht daar hoog in de bergen

te voet door de ruige natuur

het zou van haar krachten veel vergen

maar ’t lijkt haar een pracht avontuur

.

hoe ben je hier trouwens gekomen?

hij lacht nou gewoon met de bus

de Eurolines heb ik genomen

low budget en ook nog eens knus

.

ben gisteren laat in de middag

vertrokken vanuit Amsterdam

de zeer lange rit heeft zijn weerslag

dus ben ik nu moe stijf en stram

.

ik was in Grenoble rond tienen

heb eten gekocht en een kaart

en appels en een nectarine

en twee flessen water vergaard

.

heb kaas en wat stokbrood gegeten

ze knikt ja dat heb ik gezien

vertrek je nu écht wil ze weten

hoe lang blijf je weg bovendien

.

van nu af zo’n vier à vijf weken

dat luistert bij mij niet zo nauw

dat heb je zegt zij goed bekeken

maar wáárom niet saam met je vrouw?

.

Robert

.

haar vraag doet hem heel even dralen

ze heeft van zijn scheiding geen weet

moet hij haar daar over verhalen?

heel kort of met reden omkleedt?

.

als hij haar dat nieuws gaat vertellen

komt vast ook het heden aan bod

zijn open relatie met Ellen

en ook over Floor oh mijn god

.

als hij niet een paar dagen eerder

rechtschapenheid toe was gedaan

was hij nu geen eenzaam kampeerder

maar had hij met Floor hier gestaan

.

op ’t laatste moment afgeblazen

een lang en tijdrovend verhaal

dat gaat niet in twee of drie frasen

dan klinkt het waarschijnlijk banaal

.

ze zal zijn verhaal niet geloven

zijn deugdzaam verleden ten spijt

ja wíe weet zal zij daarenboven

zelfs denken dat hij haar verleidt

.

hij moet er maar niet over praten

zijn vrije relatie incluis

dus zegt hij haar quasi gelaten

mijn vrouw blijft gewoon lekker thuis

.

en daarbij wil Robert het laten

niet nodig zo’n diepgaand verhaal

zijn tijd te verdoen met zulk praten

verzwijgen is dan toch legaal?

.

zijn blik glijdt opnieuw naar haar outfit

zo is hij haar echt niet gewend

die sieraden opmaak en haarsnit

allicht heeft hij haar niet herkend

.

ze lijkt met zichzelf in haar nopjes

die fraai opgedirkte madame

haar oren met zilveren knopjes

is dit nu zijn vroegere vlam?

.

zit diep in die metamorfose

zijn stoere collega verstopt?

een wildebras onder narcose

of is die voor altijd verpopt?

.

zit jíj thuis soms in de problemen?

vraagt Saskia hem met een lach

dat zou jij als eerste vernemen

zegt Rob gaat dan snel overstag

.

integendeel lacht hij ontspannen

maar jij ben jij hier en vacance?

vertel me eens wat zijn je plannen?

of wóón je wellicht in la France?

.

want jij zal hier vast niet kamperen

te chic voor een camper of tent

ik hóef lacht ze niet te creperen

ik woon in een appartement

.

hij zegt kom verklaar je eens nader

hoe raakte je hier dan verzeild?

ik woon in de flat van mijn vader

zo antwoordt ze hem onverwijld

.

hij werkte tot zijn pensionering

op ’t lab bij het CNRS

hij kreeg er veel lof en waardering

en sprong daar voor mij op de bres

.

zo kreeg ik een paar jaar geleden

een job bij hetzelfde bedrijf

zie hier dus de simpele reden

waarom ’k in Grenoble verblijf

.

de opdracht van mijn principalen

zo houdt ze hem glunderend voor

is tolken en teksten vertalen

als oproepkracht op hun kantoor

©Harrij Smit

Dwingeloo

 .

Maakt het je nieuwsgierig naar de prozavorm van Losgelaten? Je kunt het gratis e-boek via deze link downloaden in pdf of epub.

Of lees eerst de uitgebreide recensie over Losgelaten, geschreven door medeblogger Myriam uit Gent.

 

Advertenties

Over Harrij Smit

Ik ben in 1946 geboren in Alkmaar en groeide op in het nabijgelegen Heiloo. Nu ik gepensioneerd ben, voel ik mij werkelijk als een Drentenier in Dwingeloo, het prachtige dorp waar ik met veel plezier woon met ‘mijn’ vrouw Mariet met wie ik de afgelopen 23 jaar veel avonturen heb beleefd. Omdat ik veel plezier beleef aan het schrijven van gedichten en verhalen ben ik mijn weblog Gedacht&Gedicht begonnen. Mijn streven hierbij is om niemand te kwetsen en/of te discrimineren. We zijn immers allemaal aan elkaar gelijk!
Dit bericht werd geplaatst in gedachten, gedichten, Losgelaten in dichtvorm, polyamorie en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

24 reacties op Alweer een blogstop?

  1. Ik besef wat een titanenwerk je hebt aangevat Harrij, maar het ziet er beloftevol uit! Veel succes en plezier ermee, wij horen er beslist nog van. Maar missen doe ik je nu al 😉

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Ja zeg dat wel, elke strofe is een avontuur op zich – maar ik geniet ervan. Schaven, schuren en boetseren met het mooiste materiaal wat er is: woorden.
      Wat lief van je, die laatste zin. Ik zal je ook missen, Babette, maar zodra de startknop weer geactiveerd wordt, praten we even zo lustig weer verder 🙂 Dat weet ik wel zeker!

      Liked by 1 persoon

  2. Rob Alberts zegt:

    Succes met het vervolg!

    Vrolijke groet,

    Like

  3. Rob Alberts zegt:

    Succes met het vervolg!

    Vrolijke groet,

    Like

  4. Rob Alberts zegt:

    Succes met het vervolg!

    Vrolijke groet,

    Like

  5. Rob wenst je drie keer succes met het vervolg :), ik hou het op één keer, maar dan even goed gemeend!

    Liked by 1 persoon

  6. eltjedoddema zegt:

    Bedenk: wereld is nait roazend moakt.

    Sukses!

    Liked by 1 persoon

  7. Je heb helemaal gelijk Harrij! Het is monnikenwerk en hoe mooi zou het zijn als je de kans hebt om het uit te geven en een nog groter publiek ervan te laten meegenieten! 👍🏼🤗
    Tot nu toe zo goed gedaan. Dan moet ik en de anderen nog maar een poosje geduld hebben maar je moet inderdaad niet alles weg gaan geven. Zal geen enkele uitgever leuk vinden. Heel veel succes.
    Ik kom terug hoor, voor je andere berichtjes! X

    Liked by 1 persoon

  8. Left RedEye zegt:

    Succes Harrij en blijf er van genieten!

    Liked by 1 persoon

  9. Kakel zegt:

    Ik hoop van ganser harte dat het je lukt! Een “echt” boek – van papier – uitbrengen is een feest. Maar daarvóór is het aanpoten. Zolang je met plezier schrijft, is alles mogelijk. Heel veel succes gewenst!

    Liked by 1 persoon

    • Harrij Smit zegt:

      Dank je wel, Mirjam. Jij hebt het zelf ervaren, zowel het aanpoten als het feest… en ook ik heb het één keer meegemaakt, toen in 2012 het papieren exemplaar van ‘Losgelaten’ werd uitgegeven. Dat was precies zoals je zegt: een kwestie van aanpoten tot de genoegdoening er op volgde. Maar het mooist is altijd nog de weg ernaartoe – het grote plezier dat schrijven oplevert en wat ik nu dus weer ervaar met het verbouwen van een boek van proza naar poëzie. Lieve groet uit Dwingeloo!

      Like

  10. Spannend (en gelijk heb je!)

    Like

    • Harrij Smit zegt:

      Ja spannend is het zeker… en zelfs al wordt er geen uitgever gevonden die zijn/haar nek durft uit te steken, dan nog blijft het een heerlijke uitdaging om die prozatekst om te bouwen naar poëzie. En kan ik het altijd nog in pdf en epub zetten en het net als mijn prozaboeken als gratis e-boek via mijn site aanbieden.

      Like

  11. beaunino zegt:

    Veel succes Harrij, en mocht het dat niet worden dan ligt dat zeker niet aan jouw talent!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s